Αρχείο κατηγορίας ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

ΧΑΡΙΣΙΑ-ΑΦΡΟΔΙΣΙΑ

Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία γιορτάζει τα Χαρίσια – Αφροδίσια. Γιορτάζει τον οργασμό της φύσης, τη δυναμική επιφάνεια της Θεάς Αφροδίτης.  Δύο μήνες μετά τα Ανθεστήρια που αναγεννήθηκε η φύση και ένα μήνα μετά την Εαρινή Ισημερία. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία γιορτάζει την έμφαση της Ζωής, την αναγέννηση και τη δυναμική επανεμφάνιση της φύσης από την Ανθεία Θεά και τις Χάριτες.

Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία δεν γιορτάζει ανάσταση Θεών γιατί οι Θεοί ΕΙΝΑΙ. Δεν πεθαίνουν οι Θεοί. Ακόμα και οι Θεοί που κινούνται μεταξύ του τωρινού κόσμου, του δικού μας και του Κάτω Κόσμου δεν πεθαίνουν, απλώς κινούνται εναλλάξ. Η Περσεφόνη, οι Διόσκουροι, κανείς, όμως, Θεός δεν πεθαίνει. Η φύση πεθαίνει και αναγεννιέται.
Αυτοί που παρεξήγησαν αυτό που έκλεψαν από τους Έλληνες έχουν παρασυρθεί και γιορτάζουν το θάνατο του Θεού τους και την ανάσταση του. Εμείς οι Έλληνες Εθνικοί ζούμε σε αυτό τον κόσμο και τιμούμε τους φυσικούς Θεούς.

Αυτό που γιορτάζουμε είναι η βεβαίωση ότι δεν τελειώνει η ζωή, ότι όλα είναι κύκλος, ότι η αθανασία δεν είναι μόνο στο μετά θάνατον αλλά παρούσα σε κάθε δευτερόλεπτο, σε κάθε στιγμή της ζωής των θνητών.

Είμαστε τμήμα της Αθανασίας, μιας κυκλικής αιώνιας Αθανασίας.

Advertisements

Το Ελληνικό «Τριέσπερον» ή Ηλιούγεννα

Στη θέση των «Χριστουγέννων», οι πρόγονοί μας εώρταζαν το λεγόμενο «Τριέσπερον», μία εορτή η οποία γενικεύεται από τους ελληνιστικούς χρόνους κι εντεύθεν, προς τιμήν των πυρφόρων και ηλιακών θεοτήτων Ηρακλέους (ο οποίος κατά τον Κορνούτο ορίζεται ως «ο εν τοίς όλοις Λόγος καθ’όν η Φύσις ισχυρά και κραταιά εστί και απεριγένητος ούσα, μεταδοτικός ισχύος και τοίς κατά μέρος και αλκής υπάρχων») και Ηλίου. Το «Τριέσπερον» ξεκινούσε με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο (τη νύκτα της 21ης προς την 22α του Δεκεμβρίου, τη μεγαλύτερη δηλαδή νύκτα του έτους) και κορυφωνόταν με την αναγέννηση του φωτοδότη Ηλίου (τη νύκτα της 24ης προς 25η, όταν η ημέρα έχει ήδη μείνει «στάσιμη» επί 3 ημέρες μετά το Ηλιοστάσιο και αρχίζει πλέον να μεγαλώνει).

Αργότερα, με την επιβολή της κρατικής ηλιολατρίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αυρηλιανό, το ελληνικό «Τριέσπερον» επισκιάσθηκε (κατά μίμηση της παρσικής λατρείας του Θεού Μίθρα που εώρταζε και αυτή την γέννηση του Θεού στις 25 Δεκεμβρίου) από την «επίσημη» ρωμαϊκή εορτή του «Ανίκητου Ήλιου» («Sol Invictus»). Η «Ημέρα της Γεννήσεως του Ανίκητου Ηλίου» («Dies Natalis Solis Invicti»), η στιγμή δηλαδή που ο ακατάβλητος Ήλιος, έχοντας θριαμβεύσει επάνω στο σκοτάδι της «bruma» (βλέπε κατωτέρω), αρχίζει να ανέρχεται δυναμικά και υπερήφανα στον ουράνιο θόλο, είχε, φυσικά, ως προεόρτιο τη νύκτα του Χειμερινού Ηλιοστασίου, όταν ετιμάτο σιωπηρώς η Θεά του Κάτω Κόσμου Αντζερόνα (Angerona, Dea Tacita), προστάτις των νεκρών και προσωποποίηση της Θελήσεως, της Εσωτερικής Φωνής, της Ενοράσεως και της Σιωπής, στα λεγόμενα «Ντιβάλια» ή «Αντζερονάλια» («Divalia» ή «Angeronalia», βλ. Claudio Rutilio, «Η Θεολογία των Ρωμαίων»). Τα «Divalia» έκλειναν τις λεγόμενες «σύντομες ημέρες» («brevissimi dies», «bruma») που σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της ηλιακής διαδρομής μέσα στον ενιαυτό.

Ο Sol «Invictus» συνέχισε να λατρεύεται ως Ανώτατος Θεός και καθοδηγητής της οργανωμένης κοινωνίας και των Ρωμαίων αυτοκρατόρων μέχρι την εποχή του Κωνσταντίνου, ο οποίος άρχισε την βασιλεία του ως τυπικός ηλιολάτρης. Υπάρχουν νομίσματα ως το 324 μ.α.χ.χ. που εμφανίζουν τον Κωνσταντίνο να δοξάζει τον Sol ως «Πηγή της Αυτοκρατορικής Δυνάμεως», μόνον δε κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του οι αναφορές στον Sol και τις άλλες εθνικές θεότητες εξαφανίσθησαν από τα νομίσματα. Η εορτή πάντως του «Sol Invictus» επικαλύφθηκε με τη σειρά της αμέσως μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού (4ος αιώνας, με απόφαση του Πάπα Ιουλίου) από τα γνωστά μας «Χριστούγεννα» (που έως τότε υπολογίζονταν στις 6 Ιανουαρίου -ημερομηνία που στην Ανατολή παρέμεινε μέχρι τουλάχιστον τη βασιλεία του αυτοκράτορα Γιουτπράβδα, ελληνιστί Ιουστινιανού-, ή στις 19 Απριλίου, ή στις 20 Μαϊου κατ’άλλους, ενώ στο «Pascha Compustus» του 243 μ.α.χ.χ. η «γέννηση» του Τζεσουά ορίζεται στις 28 Μαρτίου). Η μετέπειτα χυδαία ιδιοποίηση του ελληνικού «Τριεσπέρου» δεν εμπόδισε φυσικά τους πιο σκληροπυρηνικούς απολογητές της νέας Θρησκείας να περιγελούν τους Εθνικούς, κατά την προσφιλή τους πρακτική, ακόμη και κατά τον 3ο αιώνα μ.α.χ.χ. (!!), ως τάχα… ανόητους που εώρταζαν γενέθλια Θεών (Αρνόβιος, περίπου 296 μ.α.χ.χ.).

Προχριστιανικές θεογεννήσεις (ηλιακών ή / και σωτηριακών Θεών):

25 Δεκεμβρίου

  • Άδωνις (κυπριακός, συριακός και ελληνορωμαϊκός Θεός. Στη λεγόμενη «Βηθλεέμ» που σημαίνει «Οίκος του Άρτου» υπήρχε πανάρχαιος Ναός του Αδώνιδος που λειτουργούσε ακόμη και την εποχή των Αντωνίνων, δηλαδή τον 2ο μ.α.χ.χ. αιώνα)
  • Ταμμούζ (βαβυλωνιακός Θεός)
  • Ντουμούζι (σουμεριακός Θεός)
  • Μίθρας (παρσικός Θεός)
  • Βέλλενος (κελτικός ηλιακός Θεός που οι Ρωμαίοι εταύτισαν με τον Απόλλωνα)
  • Έρκλε (ετρουσκικός ηλιακός Θεός)
  • Άττις (φρυγικός και ευρύτερα μικρασιατικός Θεός)
  • Ηρακλής (Έλλην ηλιακός Θεός)
  • Όντιν (ο ύπατος, εκπολιτιστής και φιλάνθρωπος σκανδιναβο-γερμανικός Θεός, από τις εορτές του οποίου προέρχονται τα υποτιθέμενα «χριστιανικά» έθιμα του στολισμένου ελάτου και του «Αγιοβασίλη»)
  • Μπάλντερ (σκανδιναβο-γερμανικός ηλιακός, θνήσκων και ανασταινόμενος Θεός)
  • Λουπέρκους (ιταλιώτικος, ηλιακός Θεός)
  • Ντάζμπογκ (σλαβονικός Θεός)
  • Γιαρίλο (σλαβονικός ηλιακός Θεός της χαράς της ζωής και της νεότητος -«jaru» = «νεότης»)
  • Σάουλε (λιθουανή, ηλιακή Θεά)

Πηγές:

Claudio Rutilio «Θεολογία των Ρωμαίων», Αθήναι 1997
Βλάσης Γ. Ρασσιάς «Εορτές και Ιεροπραξίες των Ελλήνων», Αθήναι 2000 (β έκδοση)
Robertson John M. «Pagan Christs», Λονδίνο 1903
Otto Walter F. «Διόνυσος. Μύθος και Λατρεία», Αθήναι 1991
Λεκατσάς Παναγής «Η Καταγωγή Των Θεσμών, Των Εθίμων, Και Των Δοξασιών», Αθήναι 1951
Jackson G. John «Pagan Origins Of The Christ Myth», Τέξας 1991 (γ έκδοση)
Steve Wyler «Ηλιακά Σύμβολα», Αθήναι 1998
Λέτσας Ν. Αλέξανδρος «Μυθολογία Της Γεωργίας», τόμοι 1-3, Θεσσαλονίκη 1957

Υ.Σ.Ε.Ε.

Διοσκούρεια – Άλια Ρόδια – «2017»

Στο πλαίσιο του ετήσιου εορταστικού κύκλου της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, οι Ρόδιοι Εθνικοί-Τελχινίς εόρτασαν τα Διοσκούρεια και τα Άλια Ρόδια, τιμώντας τον προστάτη του νησιού, τον Εστεμμένο Πυρφόρο Ήλιο, στον Βωμό της Αθηνάς, στον Οίκο των Ροδίων Εθνικών, περιοχή Κοσκινού, την Ημέρα Ηλίου (Κυριακή) 30 Ιουλίου »2017» και ώρα 06:00μ.μ, το απόγευμα.

Ακολούθησε η ονοματοδοσία του φίλου Οδυσσέα.

Περισσότερες εικόνες εδώ

ΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΙΔΡΥΣΗΣ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Ανακοίνωση 329/10.4.«2017″

Εν μέσω μιας παράλογης και πολυετούς δικαστικής οδύσσειας προκειμένου να αποκτήσει το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών νομικό πρόσωπο καθαρά θρησκευτικού χαρακτήρα, σύμφωνα με τον νόμο 4301/2014, μία οδύσσεια που προβλέπουμε να τελειώσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εμείς σήμερα ανακοινώνουμε με χαρά και συγκίνηση μία σημαντική μας νίκη: την χορήγηση από τις αρμόδιες αρχές αδείας για ίδρυση και λειτουργία λατρευτικού χώρου της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας στην Αθήνα.

Δύο σχεδόν αιώνες από την ίδρυσή του, το Νεοελληνικό κράτος αναγνώρισε για πρώτη φορά ως γνωστή την Ελληνική Εθνική Θρησκεία, και κατ’ επέκτασιν το συλλογικό θρησκευτικό δικαίωμα των πολλών συμπολιτών μας που την ακολουθούν. Έπειτα από πολλούς αιώνες συστηματικού διωγμού από ξένους κατακτητές, η Θρησκεία μας, που διατήρησε αδιάσπαστη την συνέχειά της από τις αρχές του μεσαίωνα μέχρι και σήμερα, μέσα από οικογένειες και εθνικές συλλογικότητες στην Ελλάδα και την Ιταλία, διαθέτει πλέον στην Αθήνα τον πρώτο νόμιμο λατρευτικό της χώρο και ήδη δρομολογεί την τέλεση γάμων για τα εγγεγραμμένα μέλη της με πλήρη νομική ισχύ.

Το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών θα συνεχίσει βεβαίως με αμείωτη ένταση την υπερεικοσαετή του παρέμβαση στα δημόσια πράγματα

-για την κατεύθυνση της νεοελληνικής κοινωνίας προς το εθνικό μας αξιακό σύστημα της Αρετής, της υπευθυνότητας του ελεύθερου ανθρώπου και, βεβαίως, του Ανθρωπισμού.

-για την υπεράσπιση των σεβασμάτων μας από κάθε μορφής προσβολή, ιδιοποίηση και γελοιοποίηση, και

-για την όχι μόνον στενά νομική, αλλά και θεσμική αναγνώριση τής ιστορικά συνεχούς και παραδεδομένης Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, με ειδικό νόμο, ως ζώσα μορφή της εθνικής μας κληρονομιάς, ισόποσα προστατευόμενη όπως και τα υλικά μνημεία του αρχαίου μας πολιτισμού.

Τιμούμε τις αρμόδιες αρχές που ικανοποίησαν το δίκαιο αίτημα τής Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας για απόκτηση του πρώτου νόμιμου λατρευτικού της χώρου εντός της ελληνικής επικράτειας, αλλά ταυτόχρονα θλιβόμαστε για άλλες πλευρές του κράτους που προσπαθούν να αποτρέψουν την χορήγηση νομικού προσώπου θρησκευτικού χαρακτήρα στον επίσημο φορέα της. Όμως αυτό αποτελεί πρόβλημα του Νεοελληνικού κράτους, όχι δικό μας. Και μάλιστα πρόβλημα που θα γίνεται ολοένα και σοβαρότερο και επικινδυνότερο γι’ αυτό το ίδιο, όσο αυτό το κράτος δεν βγάζει την εξευτελιστική λαιμαριά που το σέρνει πίσω από την ορθόδοξη θεοκρατία και όσο μένει μακριά από τις προδιαγραφές των σύγχρονων και ανεξίθρησκων κρατών.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε από βάθους καρδίας όλους τους Συνέλληνες που με ενθουσιασμό και υπερηφάνεια συσπειρώνονται γύρω από το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι την τελική δικαίωση ημών αλλά και των ψυχών των προγόνων μας. Μέχρι την πλήρη παλινόρθωση του εθνικού Ελληνισμού στον τόπο που γεννήθηκε. Παλινόρθωση σε όλο το μεγαλείο του, στην Ελληνική πατρίδα.

Τιμή και μνήμη για Θεούς και Προγόνους.

ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ (Υ.Σ.Ε.Ε.)

 

Μπορεί το θείο να έχει εθνικότητα;

Vestal with Garland of Ivy, Carl Friedrich Deckler (1838-1918)

Το Θείον είναι αιώνιο και έτσι προϋπήρχε των ανθρώπων και συνεπώς και των εθνών.

Έλα όμως που ευθύνεται για όλες τις διαφοροποιήσεις στις ποικιλίες των θνητών πλασμάτων και επομένως και τις ποικιλίες των ανθρώπων σε έθνη. Όταν η γενιά των ανθρώπων ξεκίνησε, όταν δηλαδή ο άνθρωπος δέχτηκε από τους θεούς το προνοιακό δώρο του λόγου και έτσι κατάφερε να συλλογάται και να μιλά, τότε άρχισε και η σχέση του με το Θείο, τότε πήρε ο άνθρωπος και τα ονόματα των θεών. Αλλά οι άνθρωποι όπως όλα τα ζωντανά αλλάζουν συνεχώς μορφές και ποικιλίες. Οι γλώσσες αλλάζουν, έθνη εμφανίζονται και εξαφανίζονται, σμίγουν και αποχωρίζονται το ένα το άλλο και η λαλιά τους αντανακλά αυτή την πραγματικότητα. Συνέχεια ανάγνωσης Μπορεί το θείο να έχει εθνικότητα;

Ελληνική Εθνική Οικιακή Λατρεία

Ο μόνος λατρευτικός τομέας της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, στον οποίο κατά την αρχαιότητα δεν είχε δικαίωμα επέμβασης ούτε ο αρμόδιος επί θρησκευτικών ζητημάτων αξιωματούχος των πόλεων, λ.χ. ο Άρχων-Βασιλεύς στην Αθήνα, ήταν εκείνος της Οικιακής Λατρείας. Τα τυπικά της Οικιακής Λατρείας παραδίδονταν από πρόγονο σε απόγονο και δεν παρακολουθούσαν κατά γράμμα το έθος της πολιτειακής λατρείας, αλλά διέφεραν σημαντικά, αντικατροπτίζουσες το ιστορικό παρελθόν του Οίκου, την ιδιοσυγκρασία και τις αξίες των μελών του και, βεβαίως, την ιδιαιτερότητά τους.

Ως εκ τούτου, ελάχιστα πράγματα έχουν διασωθεί από την Οικιακή Λατρεία της αρχαιότητας, σε σημείο που να μη μπορύν να γραφούν έγκυρα περί αυτής περισσότερες από μερικές σελίδες. Ο πραγματικός και ευσεβής Έλληνας Εθνικός ωστόσο, δεν ενδιαφέρεται για φωτογραφική αναβίωση του αρχαίου παρελθόντος, αφού, ως γνωστόν, η Ελληνική Εθνική Θρησκεία δεν γνώρισε ιστορική ασυνέχεια και παραδόθηκε στους ανθρώπους της δικής μας εποχής με κάλεσμα για κανονική παλινόρθωση.

Στην σελίδα Ελληνική Εθνική Οικιακή Λατρεία θα δημοσιεύονται πράγματα για την Οικιακή Λατρεία, χρήσιμα για τον σύγχρονο θρησκευτή. Τα αρχαιογνωστικά στοιχεία θα δίδονται μόνον ως τέτοια, δηλαδή για αρχαιογνωσία και όχι για επιτυχημένη ή κακή μίμηση. Οι ζώσες Θρησκείες δεν μιμούνται το παρελθόν, αλλά οδηγούν τα μέλη τους στο μέλλον μέσα από το έγκυρό τους σήμερα.

ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ (Υ.Σ.Ε.Ε.)

Δωδεκάεδρον

Δωδεκάεδρον: Έν εκ των 5 λεγομένων κανονικών πολυέδρων (Τετράεδρον ή Πυραμίς, το οποίο οι Πυθαγόρειοι αντιστοιχίζουν στην συμβολιστική τους στο Πυρ, Εξάεδρον ή Κύβος, το οποίο αντιστοιχίζουν στην Γη, Οκτάεδρον, το οποίο αντιστοιχίζουν στον Αέρα, Εικοσάεδρον, το οποίο αντιστοιχίζουν στο Ύδωρ και Δωδεκάεδρον, το οποίο αντιστοιχίζουν στην λεγομένη Πέμπτη Ουσία ή Πεμπτουσία), το μεγαλύτερο όλων σε επιφάνεια και όγκο (και δι’ αυτό πληρούν περισσότερο από όλα τα άλλα την σφαίρα: «ΤΟΥΤΟ Δ’ ΗΝ ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟΝ, ΟΝ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΣΤΕΡΕΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ, ΕΙΣ ΣΦΑΙΡΑΝ ΕΚΤΕΙΝΕΣΘΑΙ», όπως σημειώνει ο Ιάμβλιχος), αποτελούμενο εκ 12 ισοπλεύρων και ισογωνίων πενταγώνων και έχον 20 ίσες στερεές γωνίες. Το Δωδεκάεδρον αποτελεί την «ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ» κατά τον Τίμαιο τον Λοκρό (στα σωζόμενα τού «Περί Φύσιος Κόσμω και Ψυχάς»), καθώς «ΔΙΑΖΩΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΠΑΝ», αποτελώντας «ΟΙΚΕΙΟΝ ΣΧΗΜΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ», διότι «ΚΟΙΝΗΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΟΠΗΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΦΑΙΡΑΝ ΕΚΑΣΤΟΥ ΤΟ ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟΝ» και στα εγκόμσια πράγματα και όντα «ΑΠΟ ΤΩΝ ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΩΝ ΕΝΔΙΔΟΤΑΙ ΠΑΣΙ ΤΟ ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟΝ ΕΙΣ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ ΤΗΣ ΝΟΕΡΑΣ ΜΕΘΕΞΕΩΣ, ΟΠΕΡ ΕΣΤΙ ΤΗΣ ΣΦΑΙΡΩΣΕΩΣ» (κατά τον Δαμάσκιο, στον «Φαίδωνα»).

Θυραθεν Φιλοσοφικο Λεξικο

 

Η νέα Ανατολή των Εθνικών

Είναι όλες οι κορυφές των ελληνικών βουνών, που για πολλές χιλιάδες χρόνια εφιλοξενούσαν τους Ιερούς βωμούς των Ελλήνων, είναι τα δεκάδες Σπήλαια -Ιερά Άντρα, είναι τα δεκάδες ιερά ρυάκια που αυλακώνουν την επιφάνεια της ανθρωπογεννήτρας Μάνας Γης. Αιώνιοι Ναοί που κανείς αλλόθρησκος βλάκας δεν θα μπορέσει ποτέ του να βεβηλώσει. Διότι καμμία δύναμη δεν μπορεί να τα βάλει, χωρίς να συντριβεί παραδειγματικά, με την Απέραντη και Απαραβίαστη Φύση, με τους απαράβατους Συμπαντικούς Νόμους, κοντολογίς με κείνο που «οι άλλοι» ονομάζουν Μόνο Θεό, και δυστυχώς μέσα στην δεισιδαιμονία και την στενοκεφαλιά τους, μπορούν να τον αντιληφθούν μόνο με την μορφή του γνωστού δύστροπου και δικτατορικού Υπερήλικος, του εβραιοφτιαγμένου Ουρανού.
Θα παραμείνουμε για πάντα τα Όμορφα παιδιά Σου, ώ Αρχαία Ψυχή !
Στο εδώ και το Τώρα και τους Αιώνες που έρχονται.

Περί Της Ιστορικής Συνέχειας Της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας

Ο κ. Ρασσιάς(Βλάσης Γ. Ρασσιάς) παρουσίασε το 2010 αυτά που μπορούν να παρουσιαστούν δίχως κινδύνους για τις υπάρχουσες πηγές. Εάν τον θεωρείτε αναξιόπιστο, θεωρείστε ότι παρουσίασε σαχλαμάρες. Εάν όχι, δεχθείτε μία αλήθεια που μέχρι τουλάχιστον να υπάρξει ελεύθερο Ελληνικό Έθνος σε πραγματικό Ελληνικό Κράτος δεν μπορεί να «τεκμηριωθεί» στον οποιονδήποτε, μια αλήθεια που τα αρχεία της είναι μη προσβάσιμα σε οποιονδήποτε θέλει να ακολουθήσει την ΕΕΘ ή παριστάνει ότι θέλει, ούτε η αστυνομία του Μέτερνιχ δεν κατόρθωσε (και ευτυχώς) να βρεί. Στους πραγματικούς Έλληνες προγόνους μας άλλωστε, το αληθές επιβεβαιωνόταν μόνο από το ηθικό ανάστημα του λέγοντος. Και σε τέτοιο, εμείς τουλάχιστον, επιθυμούμε να επιστρέψουμε. Το ηθικό ανάστημα του κ. Ρασσιά, του πρώτου ανθρώπου που βγήκε δημόσια και ζήτησε παλινόρθωση δεν είναι υπό αμφισβήτηση.

Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών

Περί Της Γενοκτονίας Των Ελλήνων Εθνικών

«Η γενοκτονία, ως πρακτική, έχει κατοχωρωθεί θεωρητικά από πολύ παλιά, από τα μέσα της πρώτης χιλιετίας πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολόγησης, τότε που ένα εξόριστο στην Βαβυλώνα ιερατείο προσπαθούσε να σταθεροποιήσει την ταυτότητα των πιστών του μέσω του μίσους προς τους άλλους. Φούντωσε ωστόσο ιστορικά η γενοκτονία, μόνον κατά τους μεταχριστιανικούς αιώνες, όταν αυτό το μίσος προς τους άλλους έγινε απαιτούμενο δύο νέων, επεκτατικών κλάδων του μονοθεϊσμού, του Χριστιανισμού και του Μωαμεθανισμού, που θεώρησαν ότι είχαν τάχα εντολή από τον θεό τους να υποτάξουν σε αυτόν όλα τα έθνη της γης.

Με τόσους αιώνες συνεχών γενοκτονιών, η μεταχριστιανική ανθρωπότητα έδειξε να θεωρεί μάλλον ως μια απολύτως φυσιολογική εκδήλωσή της την γενοκτονία, αφού δεν ένοιωσε καν την ανάγκη να χρησιμοποιήσει γι’ αυτή μία λέξη, έναν όρο που να την περιγράφει. Στην κοινωνιολογία, ο όρος «γενοκτονία» εισήχθη μόλις στα μέσα του 20ου αιώνα, το 1944, από τον Εβραίο Λέμκιν για τις ανάγκες της καταδίκης των ναζί που είχαν εγκληματήσει κατά των ομοθρήσκων του.

Σήμερα, ο όρος αυτός χρησιμοποιείται κατά το δοκούν, ενώ σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις έχει ακόμα και ποινικοποιηθεί η απλή άρνηση αναγνώρισης «επισήμων» γενοκτονιών, την ώρα που πάμπολλες άλλες «ανεπίσημες» γενοκτονίες στην Ιστορία δεν δικαιώνονται ούτε καν τύποις, με μια λ.χ. δήλωση μεταμέλειας από τους συνεχιστές εκείνων που (τότε που τους δόθηκε η ευκαιρία) κατέσφαξαν και καταβασάνισαν δίχως έλεος αθώους συνανθρώπους τους. Δεν υπάρχουν όμως «επίσημες» κι «ανεπίσημες» γενοκτονίες, υπάρχουν σκέτα γενοκτονίες. Και το μόνο που δικαιούται μια υγιής κοινωνία είναι να ασχοληθεί με το πώς δεν θα ξαναμπούν στα μυαλά των τωρινών και μελλοντικών μελών της ιδέες για εξόντωση άλλων ανθρώπων που απλώς είναι διαφορετικοί από αυτούς.

Καλούμε λοιπόν και την βαθύτατα προβληματική νεοελληνική κοινωνία να αποδείξει ότι έχει την βούληση να κάνει κάποια πρώτα βήματα προς ένα στοιχειώδες επίπεδο πολιτισμένης στάσης ανθρώπων απέναντι σε άλλους ανθρώπους. Όχι με ποινικοποιήσεις της γνώμης, αλλά με συστηματική διαμόρφωση των ανθρώπων στην κατεύθυνση του ανθρωπισμού και του ανοικτού μυαλού που διδαξαν οι πρόγονοί μας πραγματικοί Έλληνες.»

Βλάσης Γ. Ρασσιάς, συνέντευξη στην εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας, 2 Σεπτεμβρίου «2014»