Όλες οι δημοσιεύσεις από telxinisysee

Εμείς οι Έλληνες, Εμείς οι Εθνικοί Τιμούμε τους προγόνους μας και αναγνωρίζουμε ως Θεούς, Θεές και Ήρωες, τους ίδιους που αναγνώριζαν και τιμούσαν οι πριν από εμάς ελεύθεροι κάτοικοι αυτού του ιερού τόπου. Η αντίληψη που εμείς έχουμε για τον Κόσμο, αυτό το σοφά διατεταγμένο Άπειρο, είναι αντίληψη πολυθεϊστική.

«Επαναδιεκδικώντας τις Αυτόχθονες Εθνικές Θρησκείες της Ευρώπης»

Ο ύμνος στον Θεό Απόλλωνα από τον Βλάση Ρασσιά, πριν την παρουσίαση «Επαναδιεκδικώντας τις Αυτόχθονες Εθνικές Θρησκείες της Ευρώπης» στο Κοινοβούλιο των Θρησκειών του Κόσμου 2018, στο Τορόντο του Καναδά, στις 3 Νοεμβρίου 2018.

Απόσπασμα από την ομιλία του Βλάση Γ. Ρασσιά στο πάνελ «Επαναδιεκδικώντας τις Αυτόχθονες Εθνικές Θρησκείες της Ευρώπης» στο «2018 Parliament of the World’s Religions», στο Τορόντο του Καναδά, στις 3 Νοεμβρίου 2018

Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, όπως όλες οι άλλες φυσικές, αυτόχθονες και εθνικές θρησκείες, δεν δημιουργήθηκε από συγκεκριμένα άτομα και, κατ’ επέκταση, δεν βασίζεται σε αποκάλυψη. Οι απαρχές όλων των φυσικών, αυτοχθόνων και εθνικών θρησκειών, χάνονται στα βάθη της αρχαιότητας τού κάθε έθνους, του κάθε συγκεκριμένου σώματος ανθρώπων με κοινή καταγωγή, κοινή κοσμοαντίληψη και κοινό έθος. Αναδυθείσα από την αχλύ των προϊστορικών χρόνων, η Ελληνική Εθνική Θρησκεία όχι μόνον οδήγησε αργότερα τον λαό μου στο πολιτισμικό θαύμα της λεγόμενης «Κλασικής Ελλάδος», αλλ’ επηρέασε επίσης κατά την πελασγική, μινωϊκή και μυκηναϊκή περίοδό της, τις κοσμοθεάσεις, κουλτούρες και θρησκείες όλων των εθνών με τα οποία ήλθε αυτή σε επαφή, δημιουργώντας έτσι στον τότε «γνωστό κόσμο» παρόμοιες κουλτούρες με παρόμοιες ηθικές αξίες και αξιακά συστήματα. Εκείνη η αρχαιότατη διάδοση των Ελληνικών πνευματικών αντιλήψεων και αξιών, απεικονίζεται με τον προσφιλή μας μυθολογικό τρόπο στις αφηγήσεις περί των υποτιθεμένων «εκστρατειών» του Θεού Διονύσου στην Ανατολή, μέχρι τις Ινδίες, και του Θεού Ηρακλέους στην Δύση, μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Δεν θα καταναλώσω τον χρόνο αυτής της σύντομης ομιλίας μου με περαιτέρω περιγραφές των βασικών αρχών της Θρησκείας των Ελλήνων. Για όσους εξ υμών επιθυμείτε να μάθετε περισσότερα για την Ελληνική Εθνική Θρησκεία, έχουμε φέρει μαζί μας ένα αγγλόφωνο φυλλάδιο που την παρουσιάζει λεπτομερώς και το οποίο μπορείτε να πάρετε δωρεάν. Θα προτιμούσα να χρησιμοποιήσω τον χρόνο που απομένει για να περιγράψω την ιστορική διαδρομή της Θρησκείας μας από την εποχή που αυτή δέχθηκε την βίαιη επίθεση των χριστιανών, έως τους δικούς μας καιρούς κατά τους οποίους, παρά τους διωγμούς επί διωγμών, έχουμε παραμείνει ζωντανοί, ασκώντας την λατρεία μας και εργαζόμενοι σκληρά με την ελπίδα να επανελληνίσουμε σε ένα κοντινό ή μακρινό μέλλον τον λαό μας.

Τον 4ο αιώνα της χρονολόγησης των χριστιανών, η Ελληνική Εθνική Θρησκεία κατηγορήθηκε από αυτούς πως ήταν λατρεία δαιμόνων και στήριγμα όλων των μορφών του Παγανισμού στον τότε «γνωστό κόσμο», και δέχθηκε ακραία βίαιη επίθεση από την τότε μόλις εκχριστιανισμένη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Ναοί μας είτε κάηκαν ολοσχερώς είτε κατεδαφίστηκαν, οι βωμοί μας βεβηλώθηκαν και γκρεμίστηκαν, οι ιερείς, ιέρειες, φιλόσοφοι, επιστήμονες και διανοούμενοί μας κατεσφάγησαν, οι βιβλιοθήκες μας έγιναν παρανάλωμα του πυρός, οι τελετές, οι μαντικές πρακτικές και τα Μυστήριά μας απαγορεύθηκαν επί ποινή θανάτου, ενώ ακόμα και αυτό το ίδιο το εθνικό μας όνομα «Έλληνες», ποινικοποιήθηκε ως συνώνυμο του ειδωλολάτρη και δαιμονολάτρη. Ακόμα και η πολιτική μας εφεύρεση για την αυτοκυβέρνηση, η Δημοκρατία, αναθεματίστηκε σαν τάχα «civitas diaboli», σαν τάχα ένα πολιτικό σύστημα που το είχε εφεύρει αυτός ο ίδιος ο Διάβολος.

Βλάσης Γ. Ρασσιάς

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΤΟ PARLIAMENT OF WORLD RELIGIONS 2018

 

Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, μετά από πρόσκληση του κορυφαίου παγκόσμιου θρησκευτικού θεσμού «Parliament of World Religions», εκπροσώπησε την Ελλάδα και την μακραίωνα πνευματική της Παράδοση στην φετινή διοργάνωση στο Τορόντο του Καναδά (από 1 έως 7 Νοεμβρίου 2018, στο Metro Toronto Convention Centre).

Τα δύο στελέχη της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας (Γιάννης Καφετζιδάκης και Βλάσης Ρασσιάς), που ανέλαβαν να παραστούν, ευγενώς επωμισθέντες εξ ιδίων το σύνολο των εξόδων, συζήτησαν με δεκάδες πνευματικούς ηγέτες, ενημέρωσαν για την κατάσταση των θρησκευτικών πραγμάτων στην πατρίδα μας και μοίρασαν εκατοντάδες (400) αγγλόγλωσσα φυλλάδια για την Ελληνική εθνική οντολογία και θεολογία.

Το βράδι της 3ης Νοεμβρίου 2018, σε μια κατάμεστη αίθουσα, ο Βλάσης Ρασσιάς, με την ιδιότητα του Γενικού Γραμματέως του «Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών» (ΥΣΕΕ), μίλησε σε πάνελ της ζώνης των αυτοχθόνων Θρησκειών, με θέμα «Επαναδιεκδικώντας τις Αυτόχθονες Εθνικές Θρησκείες της Ευρώπης» («Reclaiming the Indigenous Ethnic Religions of Europe»). Στο ίδιο πάνελ συμμετείχαν ο Andras Corban-Arthen, στέλεχος του «Parliament of World Religions» και πρόεδρος του «European Congress of Ethnic Religions» (ECER) και η Inija Trinkuniene, επικεφαλής της Λιθουανικής Εθνικής Θρησκείας (Romuva).

 

 

Για τον προδότη Γεννάδιο Β΄ Σχολάριο, πρώτο υπότουρκο πατριάρχη.

[…Με τον τρόπο αυτόν θέλαμε να φανερώσουμε τον άνθρωπο (εννοεί τον Πλήθωνα) σε αυτούς που δεν τον ξέρουν, για να μην εξαπατηθεί και βλαφθεί κανείς απ΄ αυτόν, πράγμα το οποίο έπαθαν αρκετοί στο παρελθόν, και αυτό έγινε σε εμάς αιτία μεγάλης θλίψεως αλλά τα ονόματα εκείνων δεν πρέπει να τα πω. Σε αυτά πρέπει ν΄ αποβλέψωμε και όχι σε άλλη φιλοδοξία, αυτά δε είναι στην αρχή και στο τέλος του βιβλίου του, το οποίο σώζεται σε πολλά μέρη, αποδεικνύοντας ότι οι δικές μας απόψεις είναι πολύ καλές και με την βοήθεια του Θεού είναι σύμφωνες με την δική μας (χριστιανική) θεωρία. Ο ίδιος λοιπόν, απαντούσε γραπτώς στον Αριστοτέλη και σε εμάς πολεμώντάς μας γιατί δήθεν, συνηγορούμε υπέρ του Αριστοτέλους. Αλλά εμάς μας εμποδίζει η συμφορά της πατρίδος να του απαντήσωμε γραπτώς όμως, αφού βρήκαμε τότε μια επίκαιρη αφορμή, καταπιαστήκαμε με τις άκαιρες μελέτες του με φειδώ και πιο σοβαρά αφού λοιπόν, αφήσαμε τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα εξ ίσου, εκάναμε μια σοβαρή πραγματεία εναντίον της ελληνικής δεισιδαιμονίας, γιατί αυτός φανερά πολεμούσε αυτό τον ευσεβή σκοπό (δηλ. Την χριστιανική πίστη) και δεν προσπαθούσε καθόλου να κρύβεται αυτήν (την μελέτη μας) αφού είδε , λένε ότι λυπήθηκε ο άνθρωπος και απελπίσθηκε ότι μπορεί να επιτύχει τίποτα η άριστη νομοθεσία του εφ΄ όσον εμείς ζούμε, και θα μπορέσωμε και με φωτιά και με γραπτά να την ακυρώσωμε, με όποιον από τους δύο αυτούς τρόπους θα κρίναμε καλό, γιατί με αυτό τον απειλούσαμε στο δεύτερο σύγγραμμά μας προς αυτό. Αυτήν την διάθεση είχαμε εμείς για εκείνον, γιατί μας ενοχλούσε αυτό που θα συμβεί στην πίστη και στην ωφέλεια ή βλάβη των αδελφών μας, τα άλλα δεν μας στεναχωρούσαν…] Από το σύγγραμμα του Γενναδίου: Για το βιβλίο του Γεμιστού και εναντίον της ελληνικής πολυθεϊας.
[…Ήταν τόσο απλοϊκός (ο Γεμιστός) και όμοιος με τους κοινούς ανθρώπους στο να μπορεί να κρίνει για την αλήθεια και το ψέμα, ώστε και ένα παιδί θα του ανέτρεπε τα επιχειρήματα και σε ένα παιδί δεν θα μπορούσε να αντιλέξει , αν αυτό του έλεγε ψέματα για να τον δοκιμάσει, γι αυτό έπεσε σε τέτοια πλάνη. Και εμείς, για την άριστη Νομοθεσία του (γιατί έτσι επέγραφε το βιβλίο του, που το έγραψε μα τα χέρια του), εκφράσαμε δημοσίως την αντίρρησή μας και επιβάλαμε την ποινή αφού παραδώσαμε το βιβλίο στην πυρά. Μας ανάγκασε δε σε αυτό ο πόθος και ο φόβος της άριστης νομοθεσίας του και για να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις αυτές δεν μπορύσαμε να κάνωμε αλλιώς.
Να ανατρέψουμε τα επιχειρήματα της πλάνης των πολυθεϊστών δεν είναι καιρός τώρα, αφού έχει αρκετά ελεγχθεί η πλάνη από τον ίδιο τον Θεό και από αυτούς που πιστεύουν στα θεϊκά του λόγια. Και τώρα σε καμμιά γωνία μόνο και στο σκοτάδι των ολίγων πολυθεϊστών συζητιούνται τα επιχειρήματα του Πλήθωνος επειδή (αυτοί) δεν τολμούν να λένε φανερά αναισχυντίες εναντίον της αλήθειας που επικρατεί (πλέον) παντού…] Από το σύγγραμμα του Γενναδίου: Κατά των αθέων ήτοι των αυτοματιστών

Ο Γεώργιος Κουρτέσης, [το όνομα Σχολάριος το έλαβε από τη θητεία του ως φύλακας των ανακτόρων], γεννήθηκε πιθανότατα το 1405 στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του ήταν από τη Θεσσαλία. «Καίτοι του πατρός εκ Θετταλίας ενταύθα μετωκηκότος» μας λεει ο ίδιος ο Γεννάδιος. Ο γεωγραφικός προσδιορισμός της Θεσσαλίας είναι πιθανό να συμπεριλαμβάνει και τη Θεσσαλονίκη, ενδέχεται λοιπόν η καταγωγή του πατρός του να ήταν από εκεί. Στην Κωνσταντινούπολη θα παρακολουθήσει μαθήματα από τον Μάρκο τον Ευγενικό, ενώ παρακολούθησε μαθήματα και από τον Πλήθωνα. Ωστόσο η έπαρση και η αλαζονεία του χαρακτήρα του τον οδήγησαν να κομπάζεται ότι έμαθε ρητορική, θεολογία, φιλοσοφία, και νομικά χωρίς τη βοήθεια δασκάλου. Γνώριζε επίσης τη λατινική γλώσσα και την λατινική εκκλησιαστική γραμματεία. Κατά την περίοδο που εξασκεί το δικηγορικό επάγγελμα, ιδρύει στο σπίτι του σχολή όπου θητεύουν Έλληνες και Ιταλοί σπουδαστές. Οι φιλοδοξίες του όμως δεν σταματούν εδώ, δημιουργεί σχέσεις μ΄ όλα τα αξιοσημείωτα πρόσωπα της εποχής του, εκτός από τους διανοούμενους δημιουργεί σχέσεις και με την αυλή του παλατιού. Υπό την εύνοια του διανοούμενου της αυλής Μανουήλ Β΄ του Παλαιολόγου διορίζεται «Κριτής της Βασιλικής Κρίσεως» μια πολύ υψηλή δικαστική θέση.


Ο Γεννάδιος ενωτικός.


Εύνοια προς το Γεννάδιο δείχνεί και ο Ιωάννης Η΄ ο Παλαιολόγος και τον καλεί στις συσκέψεις που γίνονταν στο παλάτι το φθινόπωρο του 1436 για την προετοιμασία ενωτικής Συνόδου. Γνωρίζοντας ότι το εκατέρωθεν μίσος παπικών και ανατολικών, θα ήταν το κυριότερο εμπόδιο για την παροχή δυτικής βοήθειας ο τότε αυτοκράτορας είχε επεξεργαστεί με μια ομάδα επιτελών του ένα πρόγραμμα προσέγγισης των δύο εκκλησιών το οποίο στηριζόταν σε μια «κατ΄ οικονομία» ένωση των δύο θρησκευτικών πλευρών. Αυτό που έπρεπε να πράξει η Ορθοδοξία για να σωθεί έστω και προσωρινά ότι είχε απομείνει από τη βυζαντινή αυτοκρατορία, δεν το έπραξε,, αν και ήταν σε θέση να δεχθεί την ένωση κατά τρόπο συμβατικό και όχι υποχρεωτικό. Στη σύνοδο της Φεράρας όπου συζητείται η ένωση των δύο εκκλησιών ο Γεννάδιος φτάνει με λίγες μέρες καθυστέρηση, υποστηρίζει τη θέση του Βησαρίωνος και εκδηλώνει την ενωτική του θέση εμφανώς και παρασκηνιακά. Στις 14 Απριλίου 1439 εκφωνεί λόγο στη σύνοδο λέγοντας μάλιστα ότι μόνο με τη λατινική βοήθεια μπορούσε να σωθεί η αυτοκρατορία, αυτό όμως δεν το εμποδίζει να έρθει σε ρήξη και με τους ενωτικούς και φεύγει εσπευσμένα από τη Φεράρα πριν ολοκληρωθεί η σύνοδος. Επιστρέφοντας στη Κωνσταντινούπολη βρίσκεται αντιμέτωπος με τον αρχηγό των ανθενωτικών Μάρκο Ευγενικό ο οποίος τον κατηγορεί ότι ξεπουλά το δόγμα της Ορθοδοξίας και την αλήθεια της με το μέσο δρόμο που έχει επιλέξει, απατώντας σ΄ αυτές τις επικρίσεις ο Γεννάδιος υποστηρίζει ότι η ένωση στηρίζεται σε αμοιβαίες υποχωρήσεις, δικαιολογεί την προσέλευσή του στη σύνοδο λέγοντας ότι κερδίθηκε πολύτιμος χρόνος, και ότι ποτέ δεν εγκατέλειψε τις παραδόσεις του πατριαρχείου. 


Ο Γεννάδιος ανθενωτικός. 


Από εκείνη την περίοδο 1443-1444 χρονολογείται και η μεταστροφή του προς τους ανθενωτικούς, μετά τον θάνατο του Ευγενικού γίνεται αυτός αρχηγός του κόμματος των ανθενωτικών το 1444. Έως το 1448 που πεθαίνει ο Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος, επιδίδεται σε μια συνεχή υπονόμευση της ένωσης μέσω της εμπρηστικής ανθενωτικής προπαγάνδας του ενώ παράλληλα συγγράφει θεολογικά δοκίμια κατά των παπικών δογμάτων. Το 1450 έχοντας χάσει τα ερείσματά του στο παλάτι διώχνεται απ΄ αυτό, ενδύεται τα φαιά ιμάτια και μονάζει στο μοναστήρι του Χαρσανείτου. Από κει συνεχίζει με μεγαλύτερη ένταση την ανθενωτική του εμπρηστική προπαγάνδα, μόνο που τώρα αυτή η προπαγάνδα έχει αποκτήσει και θεολογικά ερείσματα και την ονομάζει «προφητείες». Το 1451 καταφέρνει να προσηλυτίσει τον ουσσίτη ιερέα Platris ο οποίος διαπραγματευόταν την προσχώρηση της εκκλησίας του στην Ορθοδοξία. Όταν το 1452 το παλάτι σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρεθεί ένα είδος συμβιβασμού ανάμεσα στις δύο εκκλησίες, προετοίμαζε ένα έσχατο σχέδιο ένωσης, ο Γεννάδιος εξαπολύει από το κελί του ένα είδος προκήρυξης δηλώνοντας ότι δεν θ΄ ασχοληθεί ξανά με την ασύμφορη, όπως τη χαρακτήριζε, υπόθεση της ένωσης. Όταν ωστόσο στις 12/12/1452 τελέστηκε κοινή λειτουργία ανάμεσα σε Ορθοδόξους και Καθολικούς στην Αγία Σοφία, θυροκόλλησε έξω από το κελί του μια εμπρηστική «προφητεία» στην οποία υποστήριζε ότι η καταστροφή της Πόλης ήταν αναπόφευκτη. Περνώντας από στόμα σε στόμα η νέα «προφητεία» έκανε τον καθυστερημένο όχλο να παραληρεί, να πως περιγράφει ο Δούκας την κατάσταση: «το σχισματικόν μέρος [οι ανθενωτικοί] ελθόν εν τη μονή του Παντοκράτορος εν τη κέλλη του Γενναδίου του ποτε Σχολαρίου, έλεγον αυτώ, «και ημείς το ποιήσομεν;» αυτός δε εγκλεισθείς και χάρτην λαβών και γράψας την γνώμην αυτού δια της γραφής εδήλου και την συμβουλήν. «Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε και απεμακρύνατε εκ της ελπίδος του Θεού και ηλπίσατε εις την δύναμιν των Φράγκων, και συν τη πόλει εν η μέλλει φθαρήναι, εσχάσατε και την ευσέβειάν σας; Ιλεός μοι, Κύριε μαρτύρομεν ενώπιον σου ότι αθώος ειμί του τοιούτου πταίσματος. Γιγνώσκετε, άθλιοι πολίται τι ποιήτε; Και συν τω αιχμαλωτισμώ, ος μέλλει γενέσθαι εις υμάς, εσχάσατε και το πατροπαράδοτον και ωμολογήσατε την ασεβείαν ουαί ημίν εν τω κρίνεσθαι» [ Ν.Β. Τωμαδάκη Περί αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως Εκδ. 1953 Αθήναι]
Ακούγοντας την «Προφητεία» ο καθυστερημένος και δεισιδαίμων όχλος σε κατάσταση παροξυσμού και από ανάλογες «προφητείες» φανατισμένος από τις καλόγριες του μοναστηριού, τους ηγούμενους και τους παπάδες που αναθεμάτιζαν διαρκώς τους ενωτικούς, ξεχύθηκε ημιπαράφρων στα καπηλειά κρατώντας «΄εν χερσί τας φιάλας πλήρεις ακράτου, αναθεμάτιζον τους ενωτικούς, πίνοντες εις πρεσβείαν της εικόνος της Θεομήτορος». Το ανθενωτικό μένος του Γενναδίου στράφηκε ακόμη και κατά του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ και κατηγορήθηκε ότι ήταν αντίθετος με τη στέψη του νέου αυτοκράτορα διότι τον θεωρούσε λατινόφιλο. Εκβιαστικά απαιτούσε να μη γίνει η στέψη μέχρι να ξεκαθαρίσει ο Κωνσταντίνος τις εκκλησιαστικές του απόψεις. Ο Λέων Αλλάτιος διασώζει ότι ο Γεννάδιος είχε συνεννοηθεί με τους Τούρκους και ήθελε αυτοκράτορα τον φιλότουρκο Δημήτριο Παλαιολόγο.
Η στάση του Γενναδίου είχε καταστρεπτικές συνέπειες τόσο στο εσωτερικό του βυζαντινού κράτους όσο και στις εξωτερικές του σχέσεις, η τακτική που ακολούθησε αποδείχθηκε ως ο καλύτερος σύμμαχος των Τούρκων. Από τη μια εμπόδιζε την παροχή δυτικής βοήθειας υποκινώντας το δογματικό μίσος, ενώ ταυτόχρονα αποθάρρυνε με τις «προφητείες» του κάθε ιδέα αντίστασης και άμυνας απέναντι στους Τούρκους, και γέμιζε ηττοπάθεια τους αποκτηνωμένους υπηκόους της αυτοκρατορίας. Η δύναμη των ανθενωτικών καλόγερων πάνω στον αμαθή και μοιρολατρικό όχλο με τον οποίο έρχονταν σε καθημερινή επαφή, ήταν τεράστια. Αντίθετα οι ενωτικοί ήταν μια μικρή μειοψηφία καλλιεργημένων ανθρώπων, οι οποίοι όμως δεν είχαν επαφή με τις μάζες άρα δεν μπορούσαν να τις επηρεάσουν. Ο Κ. Σάθας στη «Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη» γράφει χαρακτηριστικά: «Ο αναγινώσκων τους δυο επί τη αλώσει λόγους του Πατριάρχου Γενναδίου του Σχολαρίου, αισθάνεται αληθή φρικίασιν, ακούων τον μέγα ένοχον κυνικώς εξιστορούντα πως οι περί αυτών αληθείς και θεόπνευστοι χριστιανοί συνήρχοντο εν τω παλατίω του πένητος βασιλέως και επρόβαλλον τούτω την εις τους Τούρκους παράδοσιν, επί τη επιδείξει ιερών χρησμών τούτο κελευόντων».
Στοιχείο ενός άτεγκου συντηρητισμού εως σημείου οπισθοδρομήσεως προσκολλημένος στο σκοταδισμό του πατριαρχείου και εχθρός κάθε αναγεννησιακής σκέψης η οποία εκείνη την περίοδο διαμόρφωνε την νεοελληνική εθνική συνείδηση, ο Γεννάδιος ανεθνικό μέρος ενός εξίσου ανεθνικού συνόλου που καλείται «Ορθοδοξία» προτίμησε το σκλάβωμα των ραγιάδων στους Τούρκους ώστε να παραμείνουν ορθόδοξοι και να σώσει έτσι την Ανατολική Εκκλησία η οποία εξακολούθησε όχι μόνο να υπάρχει, αλλά να γιγαντώνεται με τα προνόμια που της παρεχωρήθησαν από τους Οθωμανούς. Αρνούμενος τη δυτική βοήθεια ο Γεννάδιος, αρνήθηκε μαζί και τις πιθανότητες να ξεκινήσει η ευρωπαϊκή αναγέννηση από τον λόγο του φωτισμένου Γ.Γεμιστού Πλήθωνα σ΄ αυτά εδώ τα χώματα, που άνθισαν κάποτε οι Έλληνες. Όσο για τη γνώμη του για αυτούς [τους Έλληνες] ας αφήσουμε να μιλήσει ο ίδιος: «΄Έλλην ων την φωνήν, ουκ αν ποτέ φαίην Έλλην είναι δια το μη φρονείν ως εφρόνουν ποτέ Έλληνες, αλλ΄ από της ιδίας μάλιστα θέλω ονομάζεσθαι δόξης και ει τις εροιτό με τι είμαι, αποκρίνουμαι χριστιανός είναι». 


Ο πρώτος υπότουρκος Πατριάρχης.


Αμέσως μετά την άλωση ο Γεννάδιος αιχμαλωτίστηκε, ορισμένοι συνεργαζόμενοι με τους Τούρκους Βυζαντινοί ζήτησαν από τον Μωάμεθ να διευθετηθεί το ζήτημα του πατριάρχη. Ο Μωάμεθ αναζήτησε τον Γεννάδιο και στις 6/1/1454 ο Γεώργιος Κουρτέσης ενθρονίζεται σύμφωνα με το βυζαντινό πρωτόκολλο πρώτος υπότουρκος Πατριάρχης. «Πατριάρχευε εν ησυχία και έχε τα σα προνόμια ως και οι προκάτοχοι πατριάρχαι είχον» ήταν η προτροπή του Μωάμεθ προς τον νέο Πατριάρχη των ραγιάδων. Με διάταγμά του ο Μωάμεθ ρύθμισε τη σχέση Οθωμανών και Ανατολικής εκκλησίας, απαγόρευσε τη μετατροπή των εκκλησιών σε τζαμιά, και άφησε ανέγγιχτα τα χριστιανικά έθιμα των ρωμιών. Στη δε Ανατολική εκκλησία έδωσε αφορολόγητο και όρισε: «Έδωκε δε [ο Μωάμεθ] και προστάγματα εγγράφως τω Πατριάρχη μετ΄ εξουσίας βασιλικής, υπογεγραμμένα κάτωθεν ίνα μηδείς αυτόν ενοχλήση ή αντιτείνει, αλλά είναι αυτόν αναίτητον και αφορολόγητον και αδιάσειστόν τε από παντός εναντίου και τέλους και δόσεως ελευθέρος έσται αυτός και οι μετ΄ αυτόν Πατριάρχαι εις τον αιώνα, ομοίως και πάντες οι υποτεταγμένοι αυτώ αρχιερείς» Ο Πατριάρχης έχει τώρα ν΄ αντιμετωπίσει τις πιέσεις των μελών του κόμματος που τον έφερε στην εξουσία. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που απειλούν ότι αν δεν ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις τους θα στραφούν προς τον Ισλαμισμό. Μετά από δωδεκάμηνη θητεία ο σωματικά εξαντλημένος Γεννάδιος παραιτείται και αποσύρεται στο Άγιο Όρος, μετά πηγαίνει στη μονή προδρόμου στις Σέρρες όπου εξαπολύει το μίσος του ενάντια στον Πλήθωνα και την πολυθεΐα του. Ανεβαίνει ακόμα δύο φορές στον πατριαρχικό θρόνο και πεθαίνει μετά το 1472 στη μονή Προδρόμου όπου ξαναγύρισε.
Απ΄ το πλήθος των γραπτών αυτά τα οποία καταφέρονται κατά του Πλήθωνος συνιστούν ξεχωριστή κατηγορία: α «Κατά των Πλήθωνος αποριών επ΄ Αριστοτέλει» β Επιστολή προς τον Μάρκο τον Ευγενικό, γ «Προς Πλήθωνα επί τη προς το υπέρ Λατίνων βιβλίων αυτου απαντήσει ή κατά Ελλήνων», δ «Επιστολή τη Βασιλίσση περί του βιβλίου του Γεμιστού ε «Περί του βιβλίου του Γεμιστού και κατά της Ελληνικής πολυθεϊας, στ «Πε΄ρι του ενός εν Τριάδι Θεού ημών και πάντων των όντων δημιουργού, και κατά αθέων ήτοι αυτοματιστών και κατά πολυθέων». Για να αντικρούσει τον πλατωνισμό και την πολυθεϊα στο λόγο του Πλήθωνος, ο Γεννάδιος επιστρατεύει κάτω από τη μονοθειστική οπτική του, τον Αριστοτέλη και τις χριστιανικές δοξασίες αντίστοιχα. Αυτά όμως δεν δείχνουν να φέρνουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα κάτι που τον οδηγεί να παραδώσει στην πυρά το βιβλίο του Πλήθωνος, συνεπής στην παράδοση της χριστιανοσύνης.


Συμπεράσματα 


Οι σχέσεις του Γενναδίου με τις τότε πολιτικοκοινωνικές συγκυρίες, στρέφονται γύρω από τρεις θεματικές κατηγοριοποιήσεις, οι οποίες και φανερώνουν το ρόλο που διαδραμάτισε στην εποχή του. Η αντίθεση Ενωτικών και Ανθενωτικών στην οποία συμμετείχε με την εμπρηστική του προπαγάνδα, δρώντας προδοτικά , την αντίθεση Πλατωνισμού Αριστοτελισμού πάνω στην οποία βάσισε την πολεμική του κατά του Πλήθωνος και τέλος στα προνόμια που παραχώρησε στο Ορθόδοξο Πατριαρχείο ο Μωάμεθ ο Β΄.
Ενωτικοί εναντίον Ανθενωτικών και Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία εναντίον Βυζαντινού Κράτους
Πρόκειται ουσιαστικά για δύο διαφορετικές κατευθύνσεις οι οποίες αποκαλύπτουν κάτω από την δογματική τους επένδυση τους ασυμβίβαστους δρόμους στους οποίους ήταν προσανατολισμένοι Βυζαντινό Κράτος από τη μια και Ορθόδοξη Εκκλησία από την άλλη. Οι προτεραιότητες που βάζουν αυτές οι δύο κυρίαρχες τάσεις της εποχής είναι διαφορετικές διότι οι εχθροί τους είναι διαφορετικοί. Για το Βυζαντινό Κράτος πρωταρχικό μέλημα ήταν η αντιμετώπιση της Ισλαμικής επεκτάσεως, ενώ για την Ορθόδοξη Εκκλησία ο εχθρός ήταν οι ομόδοξοι* παπιστές, η χριστιανική Δύση.
Για το Βυζαντινό Κράτος η μόνη διέξοδος από την Ισλαμική πίεση ήταν η συνεργασία με τους δυτικούς με παροχή ουσιαστικής βοήθειας στην καταρρέουσα αυτοκρατορία. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορούσε να συμβεί διότι το απέτρεπε το εκατέρωθεν δογματικό μίσος των δύο Εκκλησιών. Η Ορθόδοξη λοιπόν Εκκλησία αντιλαμβανόταν το πρόβλημα της δικής επιβίωσης όχι απλώς διαφορετικά από εκείνο του Κράτους αλλά η επιβίωση της ήταν αντιδιαμετρικά αντίθετη προς τις προτεραιότητες του Βυζαντίου. Η διατήρηση των προνομίων και η συνέχιση της πνευματικής εξουσίας που ασκούσε αιώνες τώρα η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ταυτιζόταν με τη διατήρηση της Βυζαντινής εξουσίας, αλλά κάλλιστα μπορούσε να συνεχίζει να υπάρχει χωρίς αυτή. Άλλωστε το σημαντικό γι αυτήν ήταν να μη διαρραγεί η οριζόντια κοινωνική της διαστρωμάτωση αυτή που την οδήγησε σε θέση ισχύος. Ωστόσο το μέτωπο της Ανατολικής Εκκλησίας στο ζήτημα αυτό δεν έμεινε αρραγής καθώς υπήρξαν αξιωματούχοι της οι οποίοι τάχθηκαν με τους Ενωτικούς και εργάστηκαν για τη σωτηρία του Βυζαντίου. Από την άλλη πλευρά οι Ανθενωτικοί προτίμησαν τη διατήρηση των προνομίων τους και ετοίμασαν την τουρκική κατάκτηση. Ο Γεννάδιος ανήκει και στην δύο κατηγορίες, στην αρχή ως διπλωματικός εκπρόσωπος του Βυζαντίου ήταν Ενωτικός, στην συνέχεια όμως πέρασε στην πλευρά των Ανθενωτικών.
Σ΄ αυτή την ιστορική καμπή στον ελλαδικό χώρο συναντούμαι δύο κινήσεις που άπτονται της πολιτικής του Γενναδίου, πρόκειται για τις Εθνικές προϋποθέσεις που δημιουργούνται τους παλαιολόγιους χρόνους με επίκεντρο το Μυστρά. Παρατηρείται μια αναβίωση των ουμανιστικών σπουδών και μια έντονη στροφή προς τον πλατωνισμό, υπεύθυνος για αυτές τις διεργασίες δεν είναι άλλος από τον Γ. Γεμιστό Πλήθωνα. Ένα δεύτερο σημείο εντοπίζεται στις προσπάθειες για διαβαλκανική συμμαχία προς αντιμετώπιση της ισλαμικής απειλής, η οποία όμως δεν απέδωσε τα αναμενόμενα για τους υποκινητές της αποτελέσματα. Υπό αυτή την προοπτική η Ανατολική Εκκλησία δεν είχε να χάσει τίποτα αντίθετα μόνο οφέλη θα προσθέτονταν στα ήδη υπάρχοντα. Θα ισχυροποιούσε τη θέση της απέναντι στη μισητή Δύση και ίσως θα μπορούσε να αντιμετωπίσει επιτυχώς τους Ισλαμιστές. Εν τούτοις η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία προτίμησε την υποταγή και την υποδούλωση των Ρωμιών στους Τούρκους, για να αποτελεί το μοναδικό συνεκτικό στοιχείο των σκλαβωμένων ελληνόφωνων πληθυσμών που βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Ισλαμιστών. Ουσιαστικά η στάση αυτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έβαζε φραγή στην πνευματική ζύμωση που παρατηρούνταν υπό την επίδραση του Πλήθωνος, και ανεδείκνυε τη ταυτότητα της εθνικής συνείδησης των ελλαδιτών, η οποία απείχε από το να χαρακτηριστεί «χριστιανική». Η Ορθοδοξία ανέκαθεν υπήρξε μη Εθνικό μόρφωμα η προτίμησή της στους Τούρκους υπήρξε παράγωγο αυτής της στάσης. Ακόμα και σήμερα σε ανάλογη περίπτωση η Ορθοδοξία μετά χαράς θα απεμπολούσε προσωρινά τον «εθνικό» της μανδύα μπροστά λ.χ. στην παγκοσμιοποίηση της θεομίσητης Δύσης για να ρίξει τους Ρωμιούς στην αγροικία των ορθόδοξων βαλκανικών τόξων, αρκεί να μη χάσει τα οικονομικοπνευματικά της προνόμια που την καθιστούν ως τον πραγματικό δυνάστη της Ελλάδος.
Τα αποτελέσματα των επιλογών της Ανατολικής Εκκλησίας τα βλέπουμε μέχρι σήμερα, και ενώ στην δυτική Ευρώπη οι λαοί κατάφεραν να περιορίσουν την εκκλησία στα του οίκου της, μέσω της αναγεννήσεως και της γαλλικής επαναστάσεως, στον ελλαδικό χώρο χάρη της Ορθοδοξίας η αναγέννηση δεν ήρθε ποτέ. Και μαζί μ΄ αυτήν απουσιάζει από την νεοελλάδα η κριτική αντιμετώπιση της θεομανίας, της δεισιδαιμονίας, της θαυματοπληξίας και όλων αυτών των κατάλοιπων του σκοτεινού βυζαντίου, θεματοφύλακας του οποίου είναι η Ορθοδοξία.

Ο ΙΕΡΟΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 2794 ΑΠΟ ΠΡΩΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΟΣ

Ο επίσημος ετήσιος εορταστικός κύκλος της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, για το έτος 2794 από Πρώτης Ολυμπιάδος, τελεσθείς από την «Δελφύ», τον ιεροπρακτικό βραχίονα του Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών (ΥΣΕΕ) και από τα ανά τόπους παραρτήματα.

Φθινοπωρινή Ισημερία Ρόδος »2018»

Στο πλαίσιο του επίσημου ετήσιου εορταστικού κύκλου της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας οι Ρόδιοι Εθνικοί-Τελχινίς (Υ.Σ.Ε.Ε. Ρόδου) εόρτασαν την Φθινοπωρινή Ισημερία, την Ημέρα Ηλίου (Κυριακή) 23 Σεπτεμβρίου «2018, στον βωμό του Πανός, Πάρκο Ροδινιού.

Για περισσότερες φωτογραφίες από την Ιεροπραξία μας δείτε εδώ

 

Ηραία – Κάρνεια Ρόδια «2018»

Στο πλαίσιο του επίσημου ετήσιου εορταστικού κύκλου της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας οι Ρόδιοι Εθνικοί-Τελχινίς (Υ.Σ.Ε.Ε. Ρόδου) εόρτασαν τα Ηραία και τα Κάρνεια Ρόδια, την Ημέρα Ηλίου (Κυριακή) 12 Αυγούστου, στον Οίκο των Ροδίων Εθνικών τον Βωμό του Απόλλωνος.

Για περισσότερες φωτογραφίες από την Ιεροπραξία μας δείτε εδώ

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΟΡΤΑΣΕ ΤΑ ΔΙΟΣΚΟΥΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΕΔΩΣΕ ΤΙΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΟΜΑΧΟΥΣ

Στις 7 Ιουλίου «2018» ο φορέας της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών, εόρτασε τα Διοσκούρεια στις Θερμοπύλες, τιμώντας τους εκεί πεσόντες προγόνους μας κατά την ιστορική μάχη του έτους 480 πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολογήσεως.
Μακριά από τις γνωστές σύγχρονες καπηλείες των θερμοπυλομάχων και του αγώνα τους, οι Έλληνες Εθνικοί αποδώσαμε με σεβασμό και ευσέβεια την πρέπουσα τιμή στους Θεούς μας και στους ήρωές μας, στον λόφο Κολωνό, στο μνημείο των Σπαρτιατών και στο μνημείο των Θεσπιέων.
Την ιεροπραξία ετέλεσε ο ιεροπρακτικός βραχίονας του ΥΣΕΕ «Δελφύς», με συμμετοχή του Οίκου Ελλήνων Εθνικών «Θύρσος».
Τιμή και μνήμη για Θεούς και προγόνους.

Για περισσότερες φωτογραφίες δείτε εδώ

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ 2018 ΣΤΗ ΡΩΜΗ

Σκηνές από το Ευρωπαϊκό Συνέδριο των Εθνικών Θρησκειών (ECER) στην Ρώμη, 19 – 22 Απριλίου «2018», στο οποίο συμμετείχε με οκταμελή αντιπροσωπεία ο φορέας της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών (ΥΣΕΕ).

«ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΝΩΣΤΟ ΣΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΠΩΣ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΕΝ ΕΣΒΗΣΕ ΠΟΤΕ!»

(Η ομιλία του Ευάγγελου Μπουγαδάκη στην Α Πανελλαδική Σύνοδο των ιερέων/ιερειών της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, στην Αθήνα, στις 3 Ιουνίου «2018»)

Καλημέρα αγαπητοί Συνέλληνες, υπερήφανοι ιερείς της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας! Είμαι πολύ χαρούμενος που σήμερα βρίσκομαι ανάμεσα σας. Σας κομίζω τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς των Ροδίων Εθνικών, του τοπικού παραρτήματος της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, με την ονομασία «Τελχινίς», που αποτελούσε στην αρχαιότητα μία από τις πολλές ονομασίες του νησιού μας.

Οι Ρόδιοι Εθνικοί γνωριστήκαμε το 2009 μέσα από την ιστορική διαδικτυακή αγορά του Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών, ήμασταν μόνον τρεις στο ξεκίνημα και μετά από μερικούς μήνες αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε τους «ΤΕΛΧΙΝΕΣ – ΕΝΩΣΗ ΡΟΔΙΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ», με σκοπό την καθιέρωση ενός τελεστικού κύκλου της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας. Υπήρξε μεγάλος ενθουσιασμός αλλά και σοβαρότητα, για να πετύχουμε τον σκοπό μας. Τον Μάρτιο του 2010, τελέσαμε την πρώτη μας ιεροπραξία στο πάρκο Ροδινιού, στο Σπηλαιώδες Ιερό και από τότε κάθε μήνα τιμούμε Θεούς και προγόνους.

Κάποια στιγμή το 2011, όταν για επαγγελματικούς λόγους ο ένας εξ ημών αποσπάστηκε στην Αθήνα και μείναμε πλέον μόνον δύο, θεωρήσαμε πως έπρεπε πλέον να κάνουμε άνοιγμα προς την ευρύτερη κοινωνία της Ρόδου, χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο και ιδιαίτερα το Facebook. Όντως, μετά από έναν μήνα, μάς πλησίασαν πάρα πολλοί άνθρωποι που ισχυρίζονταν πως τιμούσαν τα πάτρια. Όταν τελικά συναντηθήκαμε, πριν καν ξεκινήσουμε εμείς την παρουσίαση του Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών, πετάχτηκε θυμάμαι ένας από αυτούς λέγοντας ότι ο… Νεοπαγανισμός είναι το εργαλείο της… νέας τάξης πραγμάτων, αμέσως μετά πήρε τον λόγο μια κυρία, λέγοντας ότι κάθε Κυριακή πηγαίνει στο Ναό του Πυθίου Απόλλωνος και εύχεται στον Θεό Πάνα ενώ όμως όταν την ρώτησαν – άνθρωποι ξένοι- τι θρησκεία είναι, απάντησε με υπερηφάνεια «greek orthodox», και το αποκορύφωμα μας ήρθε όταν κάποιος από αυτούς μοίρασε χαρτιά στα οποία έγραφε ότι το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών συνεργάζεται με… Μουσουλμάνους! Μας έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι, βλέπεται είχαμε πάει με ενθουσιασμό που θα γνώριζαμε υποτίθεται κι άλλους Ρόδιους Εθνικούς. Ο παραλογισμός της Ορθοδοξίας και ο πολιτικός αναλφαβητισμός είναι πολύ πιο έντονοι στην περιφέρεια. Νομίζω μετά την βόρεια Ελλάδα, τα Δωδεκάνησα έρχονται δεύτερα. Παρόλο που υπάρχουν αρκετοί Ρόδιοι που δεν θεωρούν τους εαυτούς τους χριστιανούς, παραμένουν στην ψυχή τους, οι πιο φανατικοί χριστιανοί. Απλως κατέβασαν τον εσταυρωμένο και ανέβασαν στην θέση του τον Απόλλωνα. Πολλοί από αυτούς φυσικά, στην πορεία κατέληξαν φερέφωνα του γνωστού Σώρρα.

Εκτός από τους τρελλάνιους, όπως τους αποκαλώ, συναντήσαμε και ανθρώπους που ο κύριος γνώμονάς τους, ήταν και είναι ακόμα η αυτοπροβολή για πολιτικούς και ψηφοθηρικούς λόγους. Άλλοι δε πάλι, εισχωρήσανε στην ομάδα μας μόνο και μόνο για να την διαλύσουν, και να φτιάξουν με μέλη μας κάτι δικό τους, κάτι που δεν θα σχετιζόταν με το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών, γιατί βλέπετε τους ενοχλούσε η ευθύνη, το ήδη καταγεγραμμένο έργο, η σοβαρότητα και βεβαίως ο όρος «Ύπατο». Συναντήσαμε και ανθρώπους που ήθελαν να μετατρέψουν την νεαρή τότε ομάδα μας από θρησκευτική, σε κομματική. Βλέπετε η Ελληνική Εθνική Θρησκεία γι’ αυτούς, έπρεπε να αντιπροσωπεύεται και από κομματικές ταυτότητες ώστε να τους είναι αρεστή.

Όμως έχοντας κρατήσει ανοικτή την πόρτα για να εισέλθουν οι πάντες και να εξέλθουν οι προβληματικοί, καταφέραμε σιγά – σιγά , φιλτράροντας και ξαναφιλτράροντας, να αποβάλουμε τα ξένα και βλαβερά σώματα, και κτίσαμε μία ισχυρή ομάδα αρκετών ατόμων, που άρχισε να εργάζεται για την δημιουργία τοπικού παραρτήματος της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας. Ένας πυρήνας αποτελούμενος από ανθρώπους, που έκτοτε με ομαδική εργασία παρουσιάζει έργο με θετικά αποτελέσματα, αργά και σταθερά, με υπομονή και επιμονή. Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ ιδιαίτερα στον Νίκο Κουγιό, τον Νικόδωρο, που μας έχει παραχωρήσει στην περιοχή Κοσκινού έναν καταπληκτικό χώρο για τις ιεροπραξίες και συναντήσεις μας, τον «Οίκο των Ροδίων Εθνικών».

Προτάσεις μας είναι οι ακόλουθες τρεις…
(αναφέρθηκαν λεπτομερώς από τον ομιλητή).

Αγαπητοί Συνέλληνες, υπερήφανοι ιερείς της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, οι επιχώριες ιερές πυρές ανάβουν όλο και σε περισσότερα μέρη της Ελλάδος και αυτό οφείλεται σε όλους εμάς, στις συλλογικές και προσωπικές προσπάθειές μας. Ας συνεχίσουμε αμείωτη την προσπάθεια για να διαδώσουμε κι άλλο τα νομιζόμενά μας, να εξασφαλίσουμε την συνέχεια της θεσμικά κατοχυρωμένης πια Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας. Nα κάνουμε γνωστό στους πάντες πως η Θρησκεία των Ελλήνων δεν έσβησε ποτέ, ποτέ δεν αντικαταστάθηκε από μια άλλη, αλλά είναι μια ζώσα, αυτοδύναμη και οργανωμένη Θρησκεία. Να το διαδώσουμε παντού, αρχίζοντας από το σπίτι μας, τους συγγενείς μας, την δουλειά μας.

Θα κλείσω με τα πριν οκτώ χρόνια λόγια του Βλάση, τότε το 2010, στην ετήσια απόδοση τιμών στους Μαραθωνομάχους προγόνους μας, στο Τρόπαιο του Μαραθώνος, λόγια που μας καθοδήγησαν τις δύσκολες στιγμές του ξεκινήματός μας στην Ρόδο. Αυτά τα λόγια ας έχουμε όλοι μας πάντοτε στο μυαλό μας, στις όποιες δύσκολές στιγμές μας.

«Σήμερα εμείς, εδώ εκπροσωπούμε το ζωντανό έθνος των Ελλήνων, όσοι και να είμαστε, κάθε χρονιά εδώ, θα χύνονται σπονδές, για τους προγόνους μας που πολέμησαν, και θα τιμώνται με επικλήσεις οι Θεοί μας. Έστω και αν είμαστε δύο ή ένας, οι αριθμοί δεν έχουν σημασία, άλλωστε η ποιότητα είναι που μας ενδιαφέρει, όπως η ποιότητα ήταν που ενδιέφερε και τους προγόνους μας. ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΟΝΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, ΕΔΩ ΘΑ ΧΥΝΕΤΑΙ ΣΠΟΝΔΗ! H φλόγα θα κρατιέται αναμμένη σε αυτόν τον τόπο, και κάποια στιγμή, αν όχι αύριο, αν όχι σε δέκα χρόνια, αν όχι σε έναν αιώνα, θα ξαναλάμψουν οι Έλληνες».

Είναι ευκαιρία μέσα από την Σύνοδό μας αυτή, να βγούμε πιο δυνατοί, προσθέτοντας άλλον έναν κίονα στον Ναό των πατρώων Θεών μας.

Εύχομαι σε όλους καλούς αγώνες!

Α’ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΙΕΡΕΩΝ & ΙΕΡΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Στις 3 Ιουνίου «2018» συνήλθε στην εν Αθήναις έδρα του Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών, η Α΄ Πανελλαδική Σύνοδος των ιερέων και ιερειών της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, κατά την οποία συζητήθηκαν θεσμικά και πρακτικά θέματα, έγινε ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών και έγινε ένα γενικό σχεδίασμα στρατηγικών για τους επόμενους μήνες. Η επόμενη Πανελλαδική Σύνοδος θα συνέλθει εντός του έτους «2019».
Της Συνόδου προηγήθηκε κατανυκτική ιεροπραξία προς τιμήν των εθνικών μας Θεών Υγείας, Εστίας, Ερμού, Αφροδίτης, Απόλλωνος, Διός και Ήρας, στον εκεί αδειοδοτημένο Ναό της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας.

Τιμή και μνήμη για Θεούς και Προγόνους.