Χαρίσια – Αφροδίσια Ρόδια »2018»

Στο πλαίσιο του επίσημου ετήσιου εορταστικού κύκλου της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας οι Ρόδιοι Εθνικοί-Τελχινίς εόρτασαν τα Χαρίσια – Αφροδίσια την Ημέρα Ηλίου (Κυριακή) 29 Απριλίου, στον βωμό του Πανός, στο πάρκο Ροδινιού.

Περισσότερες εικόνες δείτε εδώ

Advertisements

Ασκληπιεία – Εαρινή Ισημερία »2018»

Στο πλαίσιο του επίσημου ετήσιου εορταστικού κύκλου της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας οι Ρόδιοι Εθνικοί-Τελχινίς εόρτασαν τα «Ασκληπιεία», την Εαρινή Ισημερία και τη Νουμηνία (νέος μήνας), την Ημέρα Ηλίου (Κυριακή) 18 Μαρτίου, στον Οίκο των Ροδίων Εθνικών, στον Βωμό της Αθηνάς.

Για περισσότερες εικόνες δείτε εδώ

 

ΧΑΡΙΣΙΑ-ΑΦΡΟΔΙΣΙΑ

Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία γιορτάζει τα Χαρίσια – Αφροδίσια. Γιορτάζει τον οργασμό της φύσης, τη δυναμική επιφάνεια της Θεάς Αφροδίτης.  Δύο μήνες μετά τα Ανθεστήρια που αναγεννήθηκε η φύση και ένα μήνα μετά την Εαρινή Ισημερία. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία γιορτάζει την έμφαση της Ζωής, την αναγέννηση και τη δυναμική επανεμφάνιση της φύσης από την Ανθεία Θεά και τις Χάριτες.

Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία δεν γιορτάζει ανάσταση Θεών γιατί οι Θεοί ΕΙΝΑΙ. Δεν πεθαίνουν οι Θεοί. Ακόμα και οι Θεοί που κινούνται μεταξύ του τωρινού κόσμου, του δικού μας και του Κάτω Κόσμου δεν πεθαίνουν, απλώς κινούνται εναλλάξ. Η Περσεφόνη, οι Διόσκουροι, κανείς, όμως, Θεός δεν πεθαίνει. Η φύση πεθαίνει και αναγεννιέται.
Αυτοί που παρεξήγησαν αυτό που έκλεψαν από τους Έλληνες έχουν παρασυρθεί και γιορτάζουν το θάνατο του Θεού τους και την ανάσταση του. Εμείς οι Έλληνες Εθνικοί ζούμε σε αυτό τον κόσμο και τιμούμε τους φυσικούς Θεούς.

Αυτό που γιορτάζουμε είναι η βεβαίωση ότι δεν τελειώνει η ζωή, ότι όλα είναι κύκλος, ότι η αθανασία δεν είναι μόνο στο μετά θάνατον αλλά παρούσα σε κάθε δευτερόλεπτο, σε κάθε στιγμή της ζωής των θνητών.

Είμαστε τμήμα της Αθανασίας, μιας κυκλικής αιώνιας Αθανασίας.

ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ

Πρώτο απόσπασμα από την μακρά κατάθεση του συγγραφέα και ιστορικού Βλάση Γ. Ρασσιά για τον Ελληνισμό στις 23 Ιανουαρίου «2018». Στο δεύτερο απόσπασμα, ο συγγραφέας αναφέρεται στην ελληνική εθνική αντίληψη περί Πατρίδος.

Δεύτερο απόσπασμα από την μακρά κατάθεση του συγγραφέα και ιστορικού Βλάση Γ. Ρασσιά για τον Ελληνισμό στις 23 Ιανουαρίου «2018». Στο τρίτο απόσπασμα, αναφέρεται στον τρόπο επικρατήσεως του Χριστιανισμού.

Τρίτο απόσπασμα από την μακρά κατάθεση του συγγραφέα και ιστορικού Βλάση Γ. Ρασσιά για τον Ελληνισμό στις 23 Ιανουαρίου «2018». Στο τέταρτο απόσπασμα, αναφέρεται στην διαφορά μεταξύ ζώσης εθνικής Παραδόσεως και μουσειακής αρχαιοφιλίας.

Τέταρτο απόσπασμα από την μακρά κατάθεση του συγγραφέα και ιστορικού Βλάση Γ. Ρασσιά για τον Ελληνισμό στις 23 Ιανουαρίου «2018». Στο πέμπτο απόσπασμα, αναφέρεται στο αξιακό σύστημα των Ελλήνων και στην έννοια της Αρετής.

anichtipoli

ΠΕΡΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ: ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ

Ανακοίνωση 345/15.01.»2018″

Είναι γνωστό σε όλους ότι το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών (ΥΣΕΕ) είναι ο φορέας της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας και όχι πολιτικός φορέας ή κόμμα. Για τον λόγο αυτόν, δεν αναμειγνύεται σε πολιτικές ή κομματικές αντιπαραθέσεις, ούτε συμμετέχει σε δημόσιες λογοτριβές που προκύπτουν από νεωτερίστικες αντιθέσεις και δίπολα (δεξιά – αριστερά, κομμουνισμός – φασισμός, εθνικισμός – διεθνισμός, κ.ο.κ.).

Όμως σε μείζονα εθνικά ζητήματα, όπως αυτό που ανακινείται για μια ακόμη φορά και αφορά το όνομα του γειτονικού κράτους των Σκοπίων, οφείλει να αναδεικνύει τις ιστορικές πτυχές τού ζητήματος, με σύνεση και νηφαλιότητα, συμβάλλοντας σε μία λύση που δεν θα βλάψει τα εθνικά συμφέροντα, ούτε θα υπονομεύσει, σε βάθος χρόνου, την εθνική μας ακεραιότητα και την τύχη των μελλοντικών γενεών.

Θέμα ελληνικότητας των αρχαίων Μακεδόνων δεν υπάρχει, γιατί απλώς ο σαρωτικός εξελληνισμός του τότε γνωστού κόσμου, για τουλάχιστον δύο αιώνες μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είχε τους Μακεδόνες ως πρωτοστατούντες. Αυτό τεκμηριώνεται περίτρανα και από τις πάμπολλες ιστορικές πηγές και από τα άπειρα αρχαιολογικά ευρήματα. Οποιαδήποτε απόπειρα συζήτησης περί της εθνικής κατατάξεως των Μακεδόνων, υπό οποιοδήποτε πρόσχημα και από τους οποιουσδήποτε καλοθελητές, είναι εκ του πονηρού.

Την περιοχή για την οποία γίνεται η όλη συζήτηση, η οποία είναι σαφώς μικρότερη σε έκταση από τα σημερινά όρια του κράτους των Σκοπίων, οι Ρωμαίοι την ονόμασαν «Δεύτερη Μακεδονία» («Macedonia Secunda»), μετά την επικράτησή τους στην ευρύτερη περιοχή, όπως ακριβώς ονόμασαν «Αχαΐα» ολόκληρη την Πελοπόννησο, παρ’ όλο που εκείνη ακριβώς την εποχή, ένας Σπαρτιάτης έβγαζε φλύκταινες στην ανάμνηση και μόνον της «Αχαϊκής Συμπολιτείας». Επρόκειτο όμως για καθαρά διοικητική ονομασία της περιοχής των Σκοπίων και μάλιστα σε μίαν εποχή που δεν είχαν καν πλησιάσει την χερσόνησο του Αίμου οι Σλάβοι.

Κατά τον 19ο αιώνα και ενώ η Οθωμανική αυτοκρατορία κατέρρεε, οι ορθόδοξοι Ρώσοι μετά την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), ευνόησαν προκλητικά την δημιουργία της «Μεγάλης Βουλγαρίας», με στόχο τον πλήρη έλεγχο της Βαλκανικής χερσονήσου και των «θερμών θαλασσών». Στην «Μεγάλη Βουλγαρία» ενέταξαν ολόκληρη την γεωγραφική Μακεδονία, δηλαδή αυτήν που ανήκει σήμερα στην Ελλάδα (πλην Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής), αυτήν που ανήκει στα Σκόπια και αυτήν που ανήκει σήμερα στη Βουλγαρία. Σε όλες τις περιοχές αυτές, υπήρχαν συμπαγείς και ακμάζουσες Ελληνικές κοινότητες.

Μάλιστα δε, με την συναίνεση των Τούρκων, δημιούργησαν το δίπολο «Εξαρχία – Πατριαρχείο», διχάζοντας τους πληθυσμούς της περιοχής, καθώς οι δηλώνοντες «Εξαρχικοί» θεωρούντο αυτομάτως βουλγαρίζοντες, ενώ οι δηλώνοντες «Πατριαρχικοί» θεωρούντο ακραιφνείς ρωμιοί. Το Πατριαρχείο της Νέας Ρώμης και ιδίως η Εκκλησία της Ελλάδος, που είχε για τα δικά της στενά και μυωπικά συμφέροντα ταυτίσει την ελληνικότητα με την Ορθοδοξία, θέλοντας να συντηρήσουν την επιρροή τους επάνω στους πληθυσμούς της περιοχής, όξυναν περαιτέρω τις εντάσεις, θεωρώντας ότι «Έλληνες (εννοώντας βεβαίως Ρωμιοί) είναι μόνο οι Πατριαρχικοί».

Κάπου εκεί άρχισε να εμφανίζεται το ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού», κατά το οποίο «οι Μακεδόνες δεν είναι Έλληνες». Μάλιστα δε το γλωσσικό ιδίωμα των δίγλωσσων Μακεδόνων το ονόμασαν «Μακεδονική γλώσσα».

Ακόμη και μετά τον Μακεδονικό αγώνα, τους Βαλκανικούς πολέμους και την οριστική χάραξη των συνόρων με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913), το θέμα ανακινείται, από καιρού εις καιρόν.

Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το αδύναμο τότε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος θέλησε να γίνει μέλος της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Μόσχα), το Βουλγαρικό και το Γιουγκοσλαβικό αντίστοιχο Κόμμα έθεσαν ως προϋπόθεση για την ένταξή του, να δηλώσει ότι συμφωνεί να σχηματισθεί ανεξάρτητο κομμουνιστικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία», το οποίο να συμπεριλαμβάνει ολόκληρη την Βόρειο Ελλάδα.

Στο τέλος του πολέμου, δημιουργήθηκε η Κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία και ο Τίτο έδωσε στο νότιο τμήμα της χώρας, που μέχρι τότε ονομαζόταν «Vardarska», το όνομα «Μακεδονία», με την ελπίδα ότι θα μπορούσε να βρεθεί στο μέλλον η ευκαιρία να φθάσουν τα σύνορα της χώρας του στο Αιγαίο.

Δυστυχώς, εμείς εδώ στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο οδηγηθήκαμε σε εμφύλιο αλληλοσπαραγμό, κατά τον οποίο όλες οι κυβερνήσεις επιζητούσαν την βοήθεια των Δυτικών Δυνάμεων, οι οποίες όμως δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν τον Τίτο, ελπίζοντας ότι τελικά θα διέκοπτε τις σχέσεις του με την Μόσχα. Για τον λόγο αυτόν, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν διαμαρτυρήθηκαν ποτέ, ενώ η Διεθνής Κοινότητα γνώριζε πολύ καλά ότι, με το όνομα αυτό, ο Τίτο επεδίωκε την δημιουργία της «Μακεδονίας του Αιγαίου».

Τότε κατασκευάστηκε και ο μύθος της καταγωγής των κατοίκων της περιοχής αυτής από τον Μέγα Αλέξανδρο και οι συνακόλουθες ιδέες αλυτρωτισμού και με αυτές τις ανιστόρητες ανοησίες γαλουχήθηκαν ως σήμερα μερικές γενεές. Κατά την δεκαετία του 1990, όταν διαλυόταν η Γιουγκοσλαβία, η ρητορική των Σκοπίων, με την στήριξη των Αμερικανών, απέκτησε ιδιαίτερα επιθετικά χαρακτηριστικά, καθώς ο αμερικανικός παράγοντας, μέσω της στήριξης των Σκοπίων, επεδίωξε και εξακολουθεί να επιδιώκει τον στρατηγικό έλεγχο της περιοχής.

Από την νεοελληνική πλευρά, η ελέγχουσα σχεδόν τα πάντα Εκκλησία, παραμένοντας εγκλωβισμένη στην «λογική» της, ότι τάχα «Έλληνες» (εννοεί Ρωμιοί) είναι μόνον όσοι επηρεάζονται από αυτήν, καθισταμένη έτσι σημαντικό τμήμα του όλου προβλήματος, θολώνει τα νερά με εξαλλοσύνες και λαοσυνάξεις, προσπαθώντας (με υποστήριξη από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ) κατά τον πάγιο πόθο της να υποκαταστήσει το αδύναμο, σχεδόν εθνικά ανάπηρο, νεοελληνικό Κράτος, στο οποίο θα αναφερθούμε στην αμέσως επόμενη παράγραφο. Για την Εκκλησία, κατά την οποία «δεν είναι Έλληνες» ούτε οι ρωμαιοκαθολικοί της Νοτίου Ιταλίας, ούτε οι μουσουλμάνοι Πόντιοι, ούτε οι εθνικοί Καλάς του Πακιστάν, κ.ο.κ., η έξαλλη και εθνοκάπηλη ρητορική της επάνω στο θέμα, δεν έχει να κάνει με κάποια ευαισθησία της για την ανάδειξη του πραγματικού Ελληνισμού (τον οποίο μανιωδώς πολεμά πάντα και παντού), αλλά εξαντλείται στην εσωστρεφή κατοχύρωση χώρων επιρροής και σχέσεων εξουσίας.

Η «κοσμική» τώρα πλευρά, δηλαδή το νεοελληνικό Κράτος, η κυβέρνησή του και τα περισσότερα πολιτικά κόμματα δηλώνουν στις ημέρες μας με κάθε άνεση ότι δέχονται την οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία με χρήση της λέξεως «Μακεδονία», αρκεί να κλείσει σύντομα το θέμα, αδιαφορώντας για την τύχη των, Ελληνικής καταγωγής, κατοίκων των Σκοπίων και παραβλέποντας τα θέματα ανθελληνικής προπαγάνδας και αλυτρωτισμού, αφού οι κύκλοι που συντονίζουν αυτή την προπαγάνδα, εξακολουθούν με πλήρη ένταση να ισχυρίζονται ότι «πρωτεύουσα του κράτους τους είναι η Θεσσαλονίκη».

Αν πράγματι οι κάτοικοι του κράτους των Σκοπίων νιώθουν Μακεδόνες, τότε αυτομάτως είναι Έλληνες και η ρεαλιστική και οριστική λύση του προβλήματος, είναι η ένωση των Σκοπίων στην Ελλάδα. Αν πάλι δεν θέλουν να είναι Έλληνες και ούτε ενοποίηση με την Ελλάδα, τότε ας επιλέξουν ένα όνομα που δεν προσβάλλει την Ιστορία, την λογική και την αισθητική των όπου γης μορφωμένων ανθρώπων.

Στην παρούσα συγκυρία η αποδοχή οιουδήποτε ονόματος με γεωγραφικό, χρονικό, ή άλλον προσδιορισμό που κάνει χρήση της λέξεως Μακεδονία (Βόρεια Μακεδονία, ’νω Μακεδονία, Νέα Μακεδονία, Σλαβομακεδονία, κ.ο.κ.), δεν λύνει το πρόβλημα, αλλ’ αντιθέτως το περιπλέκει και μεταθέτει στο μέλλον την όποια λύση και τις μάλλον κακές παρενέργειές της.

ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ (Υ.Σ.Ε.Ε.)

www.ysee.gr

 

Για εμάς, η κάθε επικαιρότητα αποτελεί έναν κρίκο.

«Για εμάς, η κάθε επικαιρότητα αποτελεί έναν κρίκο. Η κάθε στιγμή αναβιώνει το όλον του παρελθόντος και περιέχει την δυναμική του όλου μέλλοντος. Βλέποντας τα πράγματα με τέτοιον τρόπο, εμείς, οι αντιπρόσωποι των ιθαγενών, εθνικών, αυτοχθόνων, αρχαίων αλλά εισέτι ζωντανών Παραδόσεων και Θρησκειών της Ευρώπης, εργαζόμαστε σκληρά για να μετατρέψουμε το ζήτημα των συμπληρωματικών μας συλλογικών ταυτοτήτων από ένα πνευματικό προνόμιο μιας φωτισμένης πρωτοπορίας, σε μία υπερήφανη συνειδητοποίηση και απόκτηση ταυτότητας όλων των Ευρωπαίων, μπροστά στο θαυμαστό μωσαϊκό των πραγματικών κουλτουρών, εθνικών παραδόσεων και πολιτισμών των προγόνων τους. Επαναδιεκδικούμε την Ευρωπαϊκή ταυτότητα. Επαναδιεκδικούμε τα αυθεντικά μας αξιακά συστήματα και το πραγματικό έθος μας. Ο σκοπός μας είναι ξεκάθαρος, να παλινορθώσουμε τις κάποτε ηττημένες αλλά ουδέποτε εξαφανισμένες κουλτούρες της χαράς, της ελευθερίας, του πολυθεϊσμού, της αξιοπρέπειας, της ευσέβειας και της ειλικρίνειας, και, επιτρέψτε μου να προσθέσω καθώς είμαι Έλληνας, της λογικότητας, του ανθρωπισμού, της ευνομίας και της πολυαρχίας».

Από την ομιλία του Βλάση Γ. Ρασσιά στο Λιθουανικό Κοινοβούλιο (Lietuvos Respublikos Seimas), στο Βίλνιους της Λιθουανίας, στις 9 Ιουλίου «2014», στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Συνεδρίου των Εθνικών Θρησκειών (European Congress of Ethnic Religions – ECER).

Το Ελληνικό «Τριέσπερον» ή Ηλιούγεννα

Στη θέση των «Χριστουγέννων», οι πρόγονοί μας εώρταζαν το λεγόμενο «Τριέσπερον», μία εορτή η οποία γενικεύεται από τους ελληνιστικούς χρόνους κι εντεύθεν, προς τιμήν των πυρφόρων και ηλιακών θεοτήτων Ηρακλέους (ο οποίος κατά τον Κορνούτο ορίζεται ως «ο εν τοίς όλοις Λόγος καθ’όν η Φύσις ισχυρά και κραταιά εστί και απεριγένητος ούσα, μεταδοτικός ισχύος και τοίς κατά μέρος και αλκής υπάρχων») και Ηλίου. Το «Τριέσπερον» ξεκινούσε με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο (τη νύκτα της 21ης προς την 22α του Δεκεμβρίου, τη μεγαλύτερη δηλαδή νύκτα του έτους) και κορυφωνόταν με την αναγέννηση του φωτοδότη Ηλίου (τη νύκτα της 24ης προς 25η, όταν η ημέρα έχει ήδη μείνει «στάσιμη» επί 3 ημέρες μετά το Ηλιοστάσιο και αρχίζει πλέον να μεγαλώνει).

Αργότερα, με την επιβολή της κρατικής ηλιολατρίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αυρηλιανό, το ελληνικό «Τριέσπερον» επισκιάσθηκε (κατά μίμηση της παρσικής λατρείας του Θεού Μίθρα που εώρταζε και αυτή την γέννηση του Θεού στις 25 Δεκεμβρίου) από την «επίσημη» ρωμαϊκή εορτή του «Ανίκητου Ήλιου» («Sol Invictus»). Η «Ημέρα της Γεννήσεως του Ανίκητου Ηλίου» («Dies Natalis Solis Invicti»), η στιγμή δηλαδή που ο ακατάβλητος Ήλιος, έχοντας θριαμβεύσει επάνω στο σκοτάδι της «bruma» (βλέπε κατωτέρω), αρχίζει να ανέρχεται δυναμικά και υπερήφανα στον ουράνιο θόλο, είχε, φυσικά, ως προεόρτιο τη νύκτα του Χειμερινού Ηλιοστασίου, όταν ετιμάτο σιωπηρώς η Θεά του Κάτω Κόσμου Αντζερόνα (Angerona, Dea Tacita), προστάτις των νεκρών και προσωποποίηση της Θελήσεως, της Εσωτερικής Φωνής, της Ενοράσεως και της Σιωπής, στα λεγόμενα «Ντιβάλια» ή «Αντζερονάλια» («Divalia» ή «Angeronalia», βλ. Claudio Rutilio, «Η Θεολογία των Ρωμαίων»). Τα «Divalia» έκλειναν τις λεγόμενες «σύντομες ημέρες» («brevissimi dies», «bruma») που σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της ηλιακής διαδρομής μέσα στον ενιαυτό.

Ο Sol «Invictus» συνέχισε να λατρεύεται ως Ανώτατος Θεός και καθοδηγητής της οργανωμένης κοινωνίας και των Ρωμαίων αυτοκρατόρων μέχρι την εποχή του Κωνσταντίνου, ο οποίος άρχισε την βασιλεία του ως τυπικός ηλιολάτρης. Υπάρχουν νομίσματα ως το 324 μ.α.χ.χ. που εμφανίζουν τον Κωνσταντίνο να δοξάζει τον Sol ως «Πηγή της Αυτοκρατορικής Δυνάμεως», μόνον δε κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του οι αναφορές στον Sol και τις άλλες εθνικές θεότητες εξαφανίσθησαν από τα νομίσματα. Η εορτή πάντως του «Sol Invictus» επικαλύφθηκε με τη σειρά της αμέσως μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού (4ος αιώνας, με απόφαση του Πάπα Ιουλίου) από τα γνωστά μας «Χριστούγεννα» (που έως τότε υπολογίζονταν στις 6 Ιανουαρίου -ημερομηνία που στην Ανατολή παρέμεινε μέχρι τουλάχιστον τη βασιλεία του αυτοκράτορα Γιουτπράβδα, ελληνιστί Ιουστινιανού-, ή στις 19 Απριλίου, ή στις 20 Μαϊου κατ’άλλους, ενώ στο «Pascha Compustus» του 243 μ.α.χ.χ. η «γέννηση» του Τζεσουά ορίζεται στις 28 Μαρτίου). Η μετέπειτα χυδαία ιδιοποίηση του ελληνικού «Τριεσπέρου» δεν εμπόδισε φυσικά τους πιο σκληροπυρηνικούς απολογητές της νέας Θρησκείας να περιγελούν τους Εθνικούς, κατά την προσφιλή τους πρακτική, ακόμη και κατά τον 3ο αιώνα μ.α.χ.χ. (!!), ως τάχα… ανόητους που εώρταζαν γενέθλια Θεών (Αρνόβιος, περίπου 296 μ.α.χ.χ.).

Προχριστιανικές θεογεννήσεις (ηλιακών ή / και σωτηριακών Θεών):

25 Δεκεμβρίου

  • Άδωνις (κυπριακός, συριακός και ελληνορωμαϊκός Θεός. Στη λεγόμενη «Βηθλεέμ» που σημαίνει «Οίκος του Άρτου» υπήρχε πανάρχαιος Ναός του Αδώνιδος που λειτουργούσε ακόμη και την εποχή των Αντωνίνων, δηλαδή τον 2ο μ.α.χ.χ. αιώνα)
  • Ταμμούζ (βαβυλωνιακός Θεός)
  • Ντουμούζι (σουμεριακός Θεός)
  • Μίθρας (παρσικός Θεός)
  • Βέλλενος (κελτικός ηλιακός Θεός που οι Ρωμαίοι εταύτισαν με τον Απόλλωνα)
  • Έρκλε (ετρουσκικός ηλιακός Θεός)
  • Άττις (φρυγικός και ευρύτερα μικρασιατικός Θεός)
  • Ηρακλής (Έλλην ηλιακός Θεός)
  • Όντιν (ο ύπατος, εκπολιτιστής και φιλάνθρωπος σκανδιναβο-γερμανικός Θεός, από τις εορτές του οποίου προέρχονται τα υποτιθέμενα «χριστιανικά» έθιμα του στολισμένου ελάτου και του «Αγιοβασίλη»)
  • Μπάλντερ (σκανδιναβο-γερμανικός ηλιακός, θνήσκων και ανασταινόμενος Θεός)
  • Λουπέρκους (ιταλιώτικος, ηλιακός Θεός)
  • Ντάζμπογκ (σλαβονικός Θεός)
  • Γιαρίλο (σλαβονικός ηλιακός Θεός της χαράς της ζωής και της νεότητος -«jaru» = «νεότης»)
  • Σάουλε (λιθουανή, ηλιακή Θεά)

Πηγές:

Claudio Rutilio «Θεολογία των Ρωμαίων», Αθήναι 1997
Βλάσης Γ. Ρασσιάς «Εορτές και Ιεροπραξίες των Ελλήνων», Αθήναι 2000 (β έκδοση)
Robertson John M. «Pagan Christs», Λονδίνο 1903
Otto Walter F. «Διόνυσος. Μύθος και Λατρεία», Αθήναι 1991
Λεκατσάς Παναγής «Η Καταγωγή Των Θεσμών, Των Εθίμων, Και Των Δοξασιών», Αθήναι 1951
Jackson G. John «Pagan Origins Of The Christ Myth», Τέξας 1991 (γ έκδοση)
Steve Wyler «Ηλιακά Σύμβολα», Αθήναι 1998
Λέτσας Ν. Αλέξανδρος «Μυθολογία Της Γεωργίας», τόμοι 1-3, Θεσσαλονίκη 1957

Υ.Σ.Ε.Ε.

Βιβλιοπαρουσίαση: «Ποτέ δεν ξημέρωσε πραγματικά στην Νεοελλάδα»

Η ομιλία του Βλάση Ρασσιά στην επίσημη παρουσίαση των βιβλίων του «Ποτέ δεν ξημέρωσε πραγματικά στην Νεοελλάδα» και «Η Ιστορία του κινήματος της Ελεύθερης Σκέψης», στις 9 Δεκεμβρίου 2017 στην Αθήνα (αίθουσα εκδηλώσεων του Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών).

Την παρουσίαση διοργάνωσαν οι εκδόσεις «Ανοιχτή Πόλη». Εκτός από τον ίδιο τον συγγραφέα, μίλησαν επίσης οι Αλέξανδρος Ασωνίτης, Σωτήριος Δρόκαλος, και Πάνος Καλογρίδης.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «ΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΗΝ «ΚΑΛΟΓΗΡΙΚΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ» ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΕΣ»:

«Στο τρίτομο πόνημά του «Νέον εκπαιδευτικόν σύστημα» (1876 – 1882), ο Μακράκης δίδαξε την μέθοδο της έκτοτε συνεχούς καπηλείας του Εθνικού Ελληνισμού, που δυστυχώς οι νεοβυζαντινοί κρατούντες εξακολουθούν να διαπράττουν ανεμπόδιστοι έως και σήμερα. Αναβαθμίζοντας σε ειδεχθές «κακούργημα», το απλό «πλημμέλημα» του Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου, που το 1852 είχε κουτοπόνηρα εισαγάγει τον αντιφατικό όρο «Ελληνοχριστιανισμός», ο Μακράκης έκοψε στα δύο τον πραγματικό, δηλαδή Εθνικό, Ελληνισμό. Ο αδιάσπαστος Εθνικός Ελληνισμός, μπήκε στον πάγκο του Προκρούστη και χωρίστηκε από τον Μακράκη σε «δύο πνευματικές δυνάμεις», από τις οποίες επελέγη μόνον η δήθεν «φιλοσοφική πλευρά» («ο νόμος τής συνειδήσεως, όν ο Θεός έγραψεν εις τας καρδίας των ανθρώπων») και αναθεματίστηκε η δήθεν «ειδωλολατρική πλευρά» («το μιαρόν και ακάθαρτον της ψευδοθρησκείας αυτών πνεύμα»). Ο Θεός Ζευς των Ομηρικών επών είναι… «ο Όφις και ο Διάβολος», οι μεγάλοι Τραγικοί δεν ήσαν παρά ανόητοι διαφημιστές του Διαβόλου και των καταχθονίων δαιμόνων, ενώ οι μεγάλοι ιστορικοί συγγραφείς και ρήτορες δεν ήσαν τίποτε περισσότερο από επίσης ανόητοι δεισιδαίμονες. Αυτή την υποτίθεται «ειδωλολατρική πλευρά» του «μη-φιλοσοφικού Ελληνισμού, ο οποίος ουσιαστικά είναι ανάξιος του ονόματός του», ο Μακράκης την άφηνε… «στην Δύση και τους δυτικόπληκτους διαφωτιστές», όπως χαρακτηριστικά έγραψε ο Μπραγκ. Η υποτιθέμενη «φιλοσοφική πλευρά», περιορίστηκε βεβαίως στον Σωκράτη (που υποτίθεται «η φιλοσοφία του επανέστη κατά της ψευδοθρησκείας των ειδώλων») και τον Πλάτωνα, που στην χριστιανοκεντρική ανοησία του Μακράκη ήσαν οι μόνοι που κάτι είχαν καταλάβει, ιδίως ο Πλάτων, «όστις ηδυνήθη προαισθανθήναι και προϊδείν τας υπό του σαρκωθέντος Λόγου του Θεού φανερωθείσας αληθείας».

Ο ατυχής Πλάτων, εξισώθηκε από τον Μακράκη με τον επίσης μη χριστιανό αλλά «φωτισμένο» Μωϋσή, οι εκχριστιανισμένοι Έλληνες έγιναν… «περιούσιος λαός του Κυρίου» («εγένετο νέον Αβραμιαίον έθνος, θεογενές και ευγενές και των απαγγελιών του Θεού κληρονόμον») και πάει λέγοντας, με τον Χριστό μάλιστα μοναδικό «αρχιερέα, βασιλέα και διδάσκαλο». Επαναλαμβάνοντας το γνωστό τροπάρι του «παπουλακισμού», ο αυτή την φορά μορφωμένος Μακράκης, έδωσε θρησκευτικό χαρακτήρα στην «Μεγάλη Ιδέα» γύρω από την οποία περιστρεφόταν ελλείψει άλλης δυνατής εμπνεύσεως, ο ρωμέϊκος εθνικισμός. Για μία ακόμα φορά, ο ορθόδοξος λαός παρουσιάστηκε ως «νέος Ισραήλ», ως γένος με «αποστολή», γένος εκλεκτό του τριπρόσωπου Ιαχωβά, που θα το οδηγούσε να ξαναπάρει την «Πόλη» και να ιδρύσει μία καινούργια θεοκρατική αυτοκρατορία.»

Ποτέ δεν ξημέρωσε πραγματικά στην Νεοελλάδα / Ιστορική πραγματεία με αφορμή τον «Παπουλάκο», Αθήνα 2017, ISBN 978-960-7748-56-0

Βλάσης Γ. Ρασσιάς

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ» ΣΤΑ ΛΗΞΙΑΡΧΕΙΑ!

Ανακοίνωση 339/2.8.»2017″

Μετά από επαφή με τις αρμόδιες αρχές, η Ελληνική Εθνική Θρησκεία ανακοινώνει σε όλους τους ενδιαφερόμενους Έλληνες Εθνικούς, πως εφεξής μπορούν να πραγματοποιήσουν αλλαγή θρησκεύματος στο ληξιαρχείο όπου υπάγονται.

Για την αλλαγή αυτή, απαιτείται βεβαίωση από την αναγνωρισμένη θρησκευτική μας κοινότητα, την οποία οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να λαμβάνουν από τον εν Αθήναις Ναό της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, Αριστοτέλους 36, 1ος όροφος, ΚΑΤΟΠΙΝ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ή κατά τις ημέρες των ιεροπραξιών και των λοιπών εκδηλώσεών μας, αφού έχουν όμως και σε αυτή την περίπτωση προσυνεννοηθεί μαζί μας.

Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να προσκομίσουν υπεύθυνη δήλωση, στην οποία να δηλώνουν πως ακολουθούν την ιστορικά συνεχή και συντεταγμένη Ελληνική Εθνική Θρησκεία, δέχονται τα νομιζόμενά της και αναγνωρίζουν τους νόμιμους φορείς της.

Οι Συνέλληνες της περιφέρειας, μπορούν να επικοινωνούν στο τηλ. 210 96 02 511 (ώρες επικοινωνίας: καθημερινές 19:00-21:00) ή στο e-mail: aitnaios@ysee.gr για να κανονίσουν τον τρόπο που θα αποστείλουν την (θεωρημένη από ΚΕΠ σε αυτή την περίπτωση) υπεύθυνη δήλωσή τους και τον τρόπο που θα παραλάβουν την βεβαίωση από την αναγνωρισμένη θρησκευτική μας κοινότητα.

ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ (Υ.Σ.Ε.Ε.)

www.ysee.gr

Διοσκούρεια – Άλια Ρόδια – «2017»

Στο πλαίσιο του ετήσιου εορταστικού κύκλου της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, οι Ρόδιοι Εθνικοί-Τελχινίς εόρτασαν τα Διοσκούρεια και τα Άλια Ρόδια, τιμώντας τον προστάτη του νησιού, τον Εστεμμένο Πυρφόρο Ήλιο, στον Βωμό της Αθηνάς, στον Οίκο των Ροδίων Εθνικών, περιοχή Κοσκινού, την Ημέρα Ηλίου (Κυριακή) 30 Ιουλίου »2017» και ώρα 06:00μ.μ, το απόγευμα.

Ακολούθησε η ονοματοδοσία του φίλου Οδυσσέα.

Περισσότερες εικόνες εδώ